Categorie: Rijmeringen

donkere wolken aan de luchten 
gewoon maar even blijven staan 
niet meer vechten niet meer vluchten 
vertrouwen dat ze ook vanzelf weer gaan 

buien regenen je wangen 
het gemoed zit er doorheen 
vraagt wat tijd om op te laden 
even met jezelf alleen 

Leven dat kent alle kleuren 
van diep grijs tot hemels blauw 
laat je voelen en beleven 
licht maar soms ook grijs en grauw 

weten dat je nog steeds heel bent 
je essentie gaat nooit stuk 
raakt verstopt onder gedachten 
is er stil onzichtbaar zonder smuk 

tranen biggelen over wangen 
willen zwemmen in de lucht 
buiten spelen met het Leven 
leiden tot een diepe zucht 

even niets meer zeker weten 
en daar dan gewoon mee zijn 
warme tranen laten stromen 
vloeibaar maken van de pijn 

gewoon maar even stilstaan 
kijk en voel maar wat er komt 
proef het zout van warme tranen 
als een streling van je mond 

Leven heeft wat te vertellen 
weet al lang wat waar en hoe 
hoeft de toekomst niet te spellen 
leeft het nu dus geef maar toe 

kijkend naar mijn eigen hemel
zie ik mensen naast me staan
onzichtbaar voel ik me verbonden
ook met hen die zijn gegaan

duw me voort hier in dit leven
spring soms sloten tegelijk
blijf bewegen en verplaatsen
krijg een steeds groter bereik 

Leven wil soms ook een salto
even alles op z’n kop
wil soms rennen dan weer rollen

Leven IS en houdt nooit op 

plots verloren menszijn
in één klap weggevaagd
de reden van je weggaan
nog vaak afgevraagd 

het lag niet aan de liefde
het aards bestaan te zwaar
je reisde naar de hemel
naar lief en licht aldaar 

verbinding blijft ononderbroken
al doet ons hart nog pijn
vrij om te vliegen in de wolken
en zo nog steeds bij ons te zijn 

geen benul van te gaan sterven
geeft de herfst kleur aan de dood
heeft geen zorgen wie gaat erven
viert het bruin groen geel en rood 

kijkt verbijsterd naar de mensen
vechtend tegen hun natuur
denken eeuwig aards te leven
zien de dood als koud en guur 

zijn vergeten licht en Leven
in veel denken kwijtgeraakt
geen benul meer dat het universum

alles weer onsterfelijk maakt 

lopen in de regen 
maakt een kletterend geluid 
glijdend over natte bladeren 
val je bijna op je snuit 

kijken door beslagen glazen 
de wereld is een dikke mist 
lampjes sterren in het donker 
blik vertroebeld en vergist 

het verkleind even je wereld 
valt vanzelf weer op zijn plaats 
wachten tot de mist weer optrekt 
want het Leven heeft geen haast 

opstapelen van gedachten
zo ontstaat een nieuw verhaal
we geloven dat het waar is
vertellen het een volle zaal

hoger bouwen we de torens
gemaakt van denkend materiaal
ogen van een kind gaan glimmen
gooit hem om met veel kabaal

kinderen denken nog eenvoudig
hechten niet aan één verhaal
kunnen moeiteloos verbinden
spel en spelen staan centraal 

ruimte en vrijheid 
zuurstof van bestaan 
Leven dat de weg wijst 
het pad dat jij mag gaan 

verbonden met de ander 
en soms een stuk alleen 
jezelf dit toe vertrouwen 
al lukt het niet meteen 

je mag blijven proberen 
Leven is daarvoor bedoeld 
verdwalen in het donker 
Leven wil worden gevoeld 

de wereld gaan ontdekken
in haar donker en haar licht 
bril met brede blik opzetten 
glimlach kaats van je gezicht 

Leven zich laten ontvouwen 
elk moment een nieuw verhaal 
dit omarmen en van houden 
meer dan honderdduizendmaal 

open armen voor het Leven 
voor echt alles wat er komt 
niets verstoppen of bedekken 
open blik die niets vermomd

vrijheid is Leven vertrouwen
kado van moeder natuur
laat je zachtjes meebewegen
ga maar hangen in het vuur

vuur van Leven dat wil gloeien
als de sterren in de nacht
licht en warmte komt ze brengen
bron van wijsheid puur en zacht

vraagt je haar gewoon te volgen
wees niet bang voor waar je gaat
Leven was nog nooit de weg kwijt
weet dat vrijheid echt bestaat