Blog

Titelinflatie, ooit van gehoord? Het lijkt te worden ingezet om vacatures aantrekkelijker te laten lijken door er een titel aan te verbinden als manager, chef of leidinggevende.

Mensen lijken gevoelig te zijn titels te mogen dragen die een bepaalde positie of hiërarchie binnen organisaties vertegenwoordigen. Dit mechanisme wordt door bedrijven en organisaties handig ingezet als compensatie aan medewerkers voor hun lagere salaris ……en zo ontstaan er steeds meer titels en daarmee titelinflatie.

Wat mij betreft een mooi voorbeeld van hoe we nog steeds denken en geloven dat het leven outside-inn werkt. Het misverstand dat een titel, status, hoger op de hiërarchische ladder klimmen er voor zorgt dat je beter, belangrijker en gelukkiger gaat voelen in je werk.

Maar wat nou als het leven zelf zich niets aantrekt van al die titels. Dat het alleen ons eigen denken over de titels is die ze belangrijk maakt. Een denken waarvan we zijn gaan geloven dat het waar is…..waarom anders al die moeite om nieuwe interessant klinkende titels te verzinnen……

Volgens mij kan en mag dit makkelijker….
Door ons weer te richten op de vraag waar mensen goed in zijn op hun werk en dan samen te kijken hoe iedereen zoveel als mogelijk kan doen waar je blij van wordt en energie van krijgt. En dat we dan voor iederen nog maar één titel gebruiken, ‘blijei’ of zo iets.

Met plezier werken wordt vanzelf weer vanzelfsprekend en hoeft niet meer georganiseerd. Iedereen kan zich weer mee laten voeren door de stroom van het leven zelf. Dit geeft ruimte aan ontspanning en draagt op een natuurlijke manier bij aan het vergroten van #veerkracht en #mentaalwelzijn. Het maakt werken fijner voor alle ‘blije- eien’ op deze wereld.

Het fenomeen falen, wat leidt tot onzekerheid, met als fundament angst is een vaak terugkerend onderwerp in gesprekken met studenten en coaches.

De angst om niet te voldoen aan verwachtingen van de ander en van jezelf. Angst om iets niet te kunnen waarvan je hoofd vindt dat je het wel moet kunnen, omdat je anders niet goed genoeg bent. Het leidt vaak tot heel veel denken, het hoofd draait overuren, je brein zoekt naar verklaringen, wil oplossingen ….je wilt wel maar …maar….maar…zelfs je lijf voelt de twijfel en schaamte….

Ik spreek regelmatig hele slimme mensen, uitblinkers als het gaat om vakmanschap binnen het sociale domein, die de angstig zijn geworden van ons onderwijssysteem. Mensen die niet helemaal binnen de normen, kaders en werkwijze van het onderwijs passen en onder invloed van veel negatieve feedback en ervaringen steeds meer aan zichzelf zijn gaan twijfelen. Het halen van de juiste diploma’s is een worsteling, een weg vol teleurstelling en frustratie. Afhaken en toch weer opnieuw proberen lijkt een patroon……..

Het gaat hier om werknemers die ingevlogen worden bij complexe casussen, juist omdat ze hun vak zo goed verstaan dat ze beweging kunnen creëren waar anderen afhaken of vastlopen. Leermeesters die als de situatie is vlot getrokken, de crisis bezworen, worden teruggezet in hun ‘oude’ functie omdat ze niet de juiste diploma’s hebben.

Wat zou er gebeuren als we gaan doorzien dat het fenomeen falen in deze context alleen bestaat bij de gratie van door ons mensen zelf bedachte normen, regels en kaders. We vervolgens zelf collectief zijn gaan denken en geloven dat je alleen iets zou ‘kunnen’ of mogen als je binnen deze regels en kaders past, lees de juiste vinkjes hebt. Deze overtuigingen zijn zo hardnekkig dat we ze in stand houden, zelfs als recht onder onze neus het tegendeel bewezen wordt in het vakmanschap van sommige medewerkers.

Het is een voorbeeld hoe vaak nog leven in het misverstand dat menselijke ervaringen van buiten naar binnen werken. Dat wij er niets aan kunnen doen omdat het nu eenmaal zo geregeld is en daarbij voor het gemak even vergeten dat wij mensen dit ‘geregelde’ zelf hebben bedacht. Het kan heel beperkend werken en we doen daarmee het vakmanschap van sommige medewerkers te kort.

Als we gaan doorzien en beseffen dat het leven van binnen naar buiten werkt stappen we een veld van onbegrensde mogelijkheden in. Werk en denkniveau zijn niet langer afhankelijk van de juiste vinkjes op een CV maar we gaan weer heel simpel en eenvoudig zelf kijken en waarderen wat we recht voor onze ogen zien gebeuren. Het Leven zelf wat door mensen tot uitdrukking wordt gebracht in hun vakmanschap weer op waarde schatten! 

Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. 
Liefde omdat ik geloof in de kracht van groepen of het nu gaat om vrienden, familie, lotgenoten, studenten, collega’s, vakgenoten of coaches. 

Het uitwisselen van verschillende perspectieven, je gezien, gehoord, gerespecteerd en verbonden voelen of herkenning en erkenning vinden werkt helend en draagt daarmee bij aan #veerkracht en #mentaalwelzijn! 

Haat omdat ik gezien en ervaren heb hoe collectief denken kan leiden tot uitsluiting wanneer verschillende perspectieven als een bedreiging voor een ‘gemeenschap’ worden ervaren. Of op een subtiele manier wanneer prestaties en taakgerichtheid de boventoon voeren en mensen die om wat voor reden dan ook het tempo niet bij houden vaak onbewust aan de kant worden gezet. 

Het is vaak een gevolg van denken dat wordt gelooft, het gedachtengoed, de prestatiedruk of de taak wordt daarmee tot een onveranderlijke waarheid verheven. 

Mensen doen hun best maar het persoonlijk denken lijkt zo echt en voelt zo waar dat het omgevormd wordt tot overtuigingen en meningen die nagestreefd moeten worden no matter what… 

Gaan doorzien en ontdekken in je eigen leven dat we alleen ons eigen denken kunnen ervaren geeft ruimte en maakt vrij! Geeft je het inzicht dat collectief denken en prestatiedruk alleen in ons eigen persoonlijk denken bestaan. Dat het leven zelf oneindig veel ruimer is en allerlei werkelijkheden en mogelijkheden naast elkaar kunnen bestaan. Dat je je mag laten voeden door verschillende perspectieven, je verbonden kunt voelen met anderen omdat je je vrij weet om eigen keuzes te maken.

Dankbaar voor een mooi gesprek met iemand met een niet Nederlandse afkomst. Als vanzelf ging het gesprek over leven en menszijn. Hoe we bijna vanzelf zijn gaan denken en spreken vanuit door mensen zelf bedachte kaders. Hoe we dakloos zijn als slechter kwalificeren als een werkend bestaan met huisje boompje beestje. Hoe we kunnen worstelen met onze identiteit en rollen, levend in het misverstand dat dit ook maar iets zegt over wie je werkelijk bent, een unieke vorm van leven. Hoe bewust je je hiervan kan zijn op momenten dat het heel slecht met je gaat: ‘als de hoop bijna weg is proef je het leven’.

Hoe er ruimte ontstaat als je de bedachte kaders los laat. Je met veel liefde kan blijven kijken naar je traditioneel opgevoede oma. Respect hebt voor de manier waarop zij een cultuur levend wil houden die langzaam veranderd, én je toch vrij kan blijven voelen om eigen keuzes te maken en een eigen leven te leiden. Dat je binnen schijnbaar hele grote verschillen ‘samen een bestaan kunt hebben’ waarin je contact met elkaar hebt en van elkaar blijft houden. 

Hoe meer we gaan doorzien dat ons denken vloeibaar en veranderlijk is, hoe geloofwaardig het wordt dat ook kaders, regels en gewoonten binnen verschillende culturen en religies minder vaststaan als we zijn gaan denken, voelen en geloven. Hoe vrijer je je mag voelen om eigen keuzes te maken, zonder daarmee de werkelijkheid van de ander te willen veranderen. Je vanuit respect voor iedere unieke vorm van het leven zelf  ‘samen een liefdevol bestaan kunt hebben’. Een bestaan wat bijdraagt aan verbinding, veerkracht en mentaal welzijn voor jezelf en de ander!

Tevreden zittend met je kopje koffie aan de keukentafel kan je zomaar met je denken het verleden of de toekomst in duiken. 

Gedachten ontmoeten mooie herinneringen aan die fijne bijeenkomst met gelijkgestemden en je tevreden glimlach wordt nog groter. 

Gedachten ontmoeten herinneringen aan de ruzie op je werk en de tevreden glimlach maakt acuut plaats voor zorgen en tegezin in de komende werkdag. 

Gedachten voorspellen ineens een toekomst die vervelend zal worden want vandaag moet je toch echt de confrontatie aan, je grens aan gaan geven…..niet langer over je heen laten lopen… 

Dit alles terwijl je nog steeds gewoon aan de keukentafel zit met je kopje koffie. 

Gevoelens van tevredenheid slaan alleen al door denken aan wat misschien gaat komen om naar zorgen en angst. Ons eerst zo relaxte lijf voelt ineens stram aan…terwijl we nog steeds met een kopje koffie aan de keukentafel zitten. 

Het roept de vraag op,…..  bestaat iets als we er niet aan denken? ……En als het antwoord daarop nee is…..zou het dan kunnen helpen om te gaan doorzien hoe vloeibaar denken is. Het in een split second van tevreden naar zorgelijk kan omslaan. En als denken zo veranderlijk is…..moeten we het dan we zo serieus nemen? 

Als je in je eigen leven gaat doorzien en ontdekken hoe menselijke ervaringen werken, dat we leven en denken beleven, we gaan beseffen dat we alleen ons eigen denken voelen, ons hoofd de hele dag alleen door persoonlijk denken gemaakte films projecteert. Doorzien dat bijpassende sensaties in ons lijf en gevoelens van blij tevreden, frustratie of angst er als vanzelf bij gegenereerd worden door ons bewustzijn…. 
Dit terwijl we nog steeds alleen maar met ons kopje koffie in de hand aan de keukentafel zitten…… 

Dit gaan ontdekken, zien en voelen maakt dat duiken in je verleden of toekomst, wat als vanzelf gebeurd omdat we gewoon mens zijn, je steeds minder (lang) ontregeld, het maakt leven lichter en speelser.

Vandaag ben ik herdoopt. Gedachten brengen me terug naar mijn kindertijd. Bij deze doop beloofde mijn ouders om mij christelijk op te voeden. Dit bleek een haast onmogelijk waar te maken belofte met een kind wat aangeboren ‘andersdenkend’ was, vrij wilde zijn! 

Vandaag ben ik opnieuw gedoopt door een ‘doopmachientje’ . Ik drukte op een groene knop en de machine vraagt mij om op mijn rug in een cabine te gaan liggen met mijn hoofd in de hoofdsteun. De stem in het ‘doopmachientje’ belooft me een unieke ervaring van utieme ontspanning.

In beide oren klinken inmiddels een muziekje van ruisende wind, kabbelend water en fluitende vogeltjes. Ineens komt er kraantje naast mijn hoofd omhoog wat vervolgens wel vijftien minuten van links naar rechts een straaltje warm water over mijn voorhoofd laat lopen. 

Opnieuw brengen gedachten me terug naar mijn kindertijd. Naar de boerderij waar ik in de bijkeuken in een teil zit, de hand van mij moeder op mijn voorhoofd om te voorkomen dat ik shampoo in mijn ogen krijg bij het haren wassen….. 

Het kraantje beweegt, het water loopt over mijn voorhoofd, ik lig ik in een cabine met witte wanden waarvan kleuren langzaam van blauw naar geel naar roze, oranje en weer blauw overlopen. Het moet de zonsopgang en zonsondergang voorstellen wordt mij verteld….. 
Het kraantje valt langzaam terug op zijn plek. Het ‘doopmachientje’ vertelt mij dat de behandeling is afgelopen maar dat ik nog even rustig kan blijven liggen om bij te komen. 

De muziek stopt en opeens is er een hoop herrie gorgellll gerolllel grrrro klinkt het luid onder mijn hoofd. Bij nadere inspectie blijk ik op een hoofdsteun boven een soort van kapperswasbak te liggen….die waarschijnlijk nu wordt gereinigd en klaargemaakt voor de volgende behandeling….. 
Het is een wat abrupt einde van de beloofde unieke ervaring van ultieme ontspanning….

Beloftes door anderen gedaan met de intentie mijn ervaring en kijk op de wereld te beïnvloeden, lijken niet echt vat op mij te krijgen…….

Fascinerend hoe leven en menszijn werkt… wat er aan menselijke ervaringen langskomt in een voor mij onbekende behandeling van twintig minuten in een ayavaya- cabine;). Magisch hoe het leven me met haar denkkracht heen en weer laat bewegen tussen heden en verleden en bewustzijn er als vanzelfsprekend van moment tot moment de bijpassende gevoelens en ervaringen bij genereert…..en dat ik me hier van bewust mag zijn.

Volgens het Nederlands woordenboek betekent het huppelen, je loszinnig gedragen, omstoeien, robbedoezen, rond fladderen, speels bewegen….het klinkt allemaal heerlijk moeiteloos , daarom hou ik ervan.

Je omgeven met mensen die het zichzelf gunnen en toestaan om steeds vaker dartelend door het leven te gaan maakt leven licht en Vrij. 

Je overgeven aan wat het leven van moment tot moment voor je in petto heeft. 
Erop vertrouwen dat je voldoende potentie in je hebt om in het moment te doen wat gedaan wil worden, te zien wat gezien wil worden, gehoord wat gehoord wil worden en gezegd wat gezegd wil worden. 

Je mee laten voeren op de stroom van het leven zelf, omarmen van alles wat je tegemoet komt en er volmondig ja tegen zeggen. 

Mag jij dat van jezelf, of heb jij ook van die stemmetjes in je hoofd. Een paar muppets op het balkon die zich overal mee bemoeien. Bekritiseren, twijfel zaaien, mitsen en maren over je uitstorten en je proberen weg te houden van het dartelen. Omdat het niet serieus genoeg zou zijn, te speels, kinderlijk, onvolwassen, onverantwoord, ondoordacht, niet professioneel genoeg…… 

Leven houdt van dartelen, maar het denken wat we voelen en beleven wil de pret soms al bederven voordat het echt begonnen is. De rem erop gooien want pas op kijk uit…. straks wordt je niet meer serieus genomen….Nou én…..

Hoe kleiner we zijn hoe meer we spelen, we ons zorgen gaan maken als er niet genoeg gespeeld wordt. 
Hoe groter we worden, hoe minder we spelen, doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg lijkt het motto te worden en voor je het weet maken we ons opnieuw zorgen of we niet te gek doen, het leven niet serieus genoeg nemen, te uitbundig, te enthousiast…..oppassen dus voor tè… 

Spelen helpt om zaken te relativeren, brengt lucht en licht als we verdwalen in gedachtenstormen over hoe het leven volgens ons zou moeten zijn. Helpt om op een natuurlijke manier contact te maken. Samen spelen verbindt, brengt vastgeroeste overtuigingen in beweging, zorgt dat er weer meer gelachen wordt. Spelen vergroot onze veerkracht en heeft een positieve invloed op mentale gezondheid….. 

Redenen te over om ook als we groter, ouder, wijzer worden te blijven spelen. Niet alleen met onze kinderen en kleinkinderen maar vooral ook met elkaar. Met collega’s, met cliënten, met studenten met familie, met onszelf…… 

Want tè speels, tè gek, tè tè tètè bestaat alleen bij de gratie van wat ons persoonlijk denken ervan maakt. 
Voor het leven zelf kan het niet gek genoeg, het leven zelf heeft ons juist denkkracht als bron van creativiteit geschonken om nieuwe werelden te creëren, het spel van leven voluit mee te spelen.

We denken verschillende rollen te spelen in ons leven. Werknemer, partner, ouder, scheidsrechter, trainer ….gesprekken gaan over wie ben jij als collega, wat voor ouder wil je zijn, waar ontleen jij je identiteit aan……en als deze rollen wegvallen, wie ben je dan eigenlijk nog…. 

Door mensen bedachte concepten in een poging kaders en richting aan leven mee te geven….. geheel onschuldig kunnen ze onbedoeld leiden tot veel onzekere gevoelens, uitsluiting, angst en een gevoel van falen als het niet langer lukt een rol te spelen volgens de verwachtingen die persoonlijk denken ervan heeft gemaakt. 

Maar wat als het leven zelf, voorbij denken, geen kaders en richting nodig heeft. Leven ons lichaam en geest alleen maar nodig heeft als hulpmiddel om zichzelf te kunnen ervaren, vorm wil krijgen in de wereld. Als zee, als boom, als dier of als mens. 

Leven is zo onwijs veel intelligenter,  ….dat alle pogingen van onze menselijke ‘ikjes’ die denken het beter te weten bij voorbaat kansloos zijn…… 

Het leven verwacht niets anders dan dat we goed zorgen voor lichaam en geest als instrumenten voor het beleven van menselijke ervaringen. Leven wil geleefd worden en regelt dit verder helemaal zelf. Het heeft geen enkele  rol of identiteit nodig, zelfs geen naam. Wij hoeven alleen maar in ieder nieuw moment te Zijn, in verbinding met een bron van onbegrensde kansen en mogelijkheden. 

Leven IS alleen maar, en daarmee te simpel voor ons mensen om te bevatten, te kunnen, willen en durven geloven dat we altijd alleen maar hoeven te ZIJN met wat IS!

Tijdens een les aan voltijdstudenten #socialwork vertelde ik in een rollenspel dat we met een grote  bus naar naar de dierentuin gingen ……mijn tegenspeler keek me met grote ogen aan en vroeg zijn daar ook vlinders…..? 

Terugkijkend op de situatie neem ik me voor om weer vaker letterlijk te gaan spelen met studenten en de mensen die ik begeleid binnen vrijerdanjedenkt.nl 
Want spel daagt uit om weer onbevangen door de ogen van een kind naar de wereld te kijken …….je mee te laten voeren in een verhaal, je fantasie de vrije loop te laten. 

En als je jezelf dan toestaat om wat fantasie gedachten mee te nemen naar het echte leven kan dit zomaar spannender, romantischer of uitdagender worden….. 

Ga je in gedachten naar plekken waar je nog nooit geweest bent, creëren je in gedachten nieuwe werelden en genereert het bewustzijn er al vast de leuke binnenpretjes en mogelijke ervaringen bij. 

Wordt je leven weer speels en Vrij!