Blog

Trek en geen lunch meegenomen brachten me bij de Italiaan. Het bleek zijn eerste werkdag in het nieuwe schooljaar. Eigenlijk was hij nog gesloten, maar omdat hij een lunch voor een besloten groep mocht verzorgen, was hij toch aan het werk. En meteen ook weer heel druk…

We kletsen een beetje. Hij in Italiaans-Engels en ik in Nederlands-Engels.

“I have enough food, so I make my favorite focaccia for you today.”

We praten over de vakantie en delen onze liefde voor de zee.

“I was in Italy, fishing on the beach. Throw it on the barbecue in the evening, that’s my favorite life. No stress…”

Als ik hem vertel dat het mijn tweede werkweek is, kijkt hij me met grote ogen aan:

“And you’re still smiling…?”

“Da asporto o da consumare qui?”

Nu kijk ik hem met vragende ogen aan.
“Take away or eat here?”

Ah, take away.

“If someone gives me 3000 euros a month, I go back to Italy, fishing and relaxing…”

Een mooi moment van contact en plezier. Het met liefde en vriendelijkheid gemaakte broodje smaakt me uitstekend.

Er blijft iets uit zijn verhaal hangen. Hoe kan het dat we werken vaak associëren met stress en vakantie met ontspannen? Terwijl chronische, langdurige stress bewezen schadelijk is voor onze gezondheid…

Als die associatie klopt, zouden we voor de volksgezondheid dus meer vakantie moeten hebben dan dat we werken.

Of we moeten werken ontspannen maken en de stress voor de kortdurende vakantie bewaren. Ook een leuke gedachte om mee te spelen…

Relaxen tijdens het werk én tijdens de vakantie is misschien nog wel de beste optie. Hoewel een beetje stress ook wel lekker kan zijn. Het houdt me scherp en Levend, is mijn ervaring….

Wie het weet, mag het zeggen…..
Ik neem me in ieder geval voor om te blijven lachen én spelen 🧡✨️

Het is bewolkt, het waait en er vallen af en toe wat natte druppels uit de lucht. De meeste strandliefhebbers blijven thuis nu de zon een paar uur vrij genomen heeft.

Het strand is voor een enkele wandelaar die kiest voor een stevige wind tegen of zich de andere kant op voort laat duwen door diezelfde kracht.

Twee vrienden vinden het fantastisch weer. Perfecte hoeveelheid wind om te leren kitesurfen. Hij is met de wind meegegaan en mag nog leren hoe dit tegen de wind in werkt. De pret flikkert uit zijn ogen en de stralende lach behoeft geen ondertiteling.
Zijn vriend neemt de tegenwind voor zijn rekening. Op uitnodiging van mijn over enthousiaste jonge gesprekspartner laat hij mij meegenieten van zijn springende spel op de golven.

Met een ‘je bent nooit te oud om het te leren’ word ik verleid om het ook eens te proberen. Leuk compliment en een zware overschatting van de kracht en conditie van dit ‘aardpakje’. Ik hou het bij het genieten van zijn mooie lach, de sprankeling in zijn ogen en de sprongen van zijn vriend.

We nemen afscheid, hij rent tegen de wind in over het strand in een poging zijn vliegende vriend bij te houden. Ik slenter met de wind mee richting een cappuccino op een windvrij terras.

Beide genieten we op onze eigen manier van dezelfde wind. Hebben ieder onze eigen belevingen die elkaar doen schitteren in een mooie ontmoeting op het strand.

✨️🧡

“Als je het antwoord al weet is het minder leuk om met een vraag te spelen ……”

En in het spelen met vragen voorbij goede en foute antwoorden ligt een veld vol verbeelding en verwondering op je te wachten……

Waar komen herinneringen bijvoorbeeld vandaan, en van wie zijn ze eigenlijk?
En natuurlijk zijn er vast wetenschappers die hier een antwoord op proberen te vinden. Maar hoe leuk is het om je eigen gedachtenkronkels eens gewoon te volgen om te kijken waar je uit komt.

Dan zouden herinneringen ineens een soort memory spel van het Leven kunnen worden. Kaartjes die ergens rondzweven en vanzelf omdraaien bij het horen van een geluid, het zien of maken van een beweging of een haakje in een verhaal wat een ander aan je verteld. En dat er dan bij iedere keer dat ze opploppen in het moment een stukje wordt toegevoegd, overschreven of aangepast.

Dat daarmee een volgende keer als de herinnering opplopt hij net even anders is geworden. Herinneringen daarmee heel subtiel hun persoonlijkheid verliezen omdat hoe vaker ze gedeeld worden met anderen er steeds ook weer een stukje van dat samenzijn aan wordt toegevoegd.

Herinneringen daarmee veranderlijk zijn en veel eerder een collectief als een individu karakter hebben. Dat er samen om gehuild en gelachen mag worden omdat ze ons alleen in bruikleen gegeven worden.

Het voedsel is voor menselijke ervaringen die in ieder moment weer net even anders zijn. Ze bij het spel van het Leven horen wat voorbij goed en fout, waar of niet waar gewoon geleefd wil worden.

✨️🧡