Blog

Het is bewolkt, het waait en er vallen af en toe wat natte druppels uit de lucht. De meeste strandliefhebbers blijven thuis nu de zon een paar uur vrij genomen heeft.

Het strand is voor een enkele wandelaar die kiest voor een stevige wind tegen of zich de andere kant op voort laat duwen door diezelfde kracht.

Twee vrienden vinden het fantastisch weer. Perfecte hoeveelheid wind om te leren kitesurfen. Hij is met de wind meegegaan en mag nog leren hoe dit tegen de wind in werkt. De pret flikkert uit zijn ogen en de stralende lach behoeft geen ondertiteling.
Zijn vriend neemt de tegenwind voor zijn rekening. Op uitnodiging van mijn over enthousiaste jonge gesprekspartner laat hij mij meegenieten van zijn springende spel op de golven.

Met een ‘je bent nooit te oud om het te leren’ word ik verleid om het ook eens te proberen. Leuk compliment en een zware overschatting van de kracht en conditie van dit ‘aardpakje’. Ik hou het bij het genieten van zijn mooie lach, de sprankeling in zijn ogen en de sprongen van zijn vriend.

We nemen afscheid, hij rent tegen de wind in over het strand in een poging zijn vliegende vriend bij te houden. Ik slenter met de wind mee richting een cappuccino op een windvrij terras.

Beide genieten we op onze eigen manier van dezelfde wind. Hebben ieder onze eigen belevingen die elkaar doen schitteren in een mooie ontmoeting op het strand.

✨️🧡

“Als je het antwoord al weet is het minder leuk om met een vraag te spelen ……”

En in het spelen met vragen voorbij goede en foute antwoorden ligt een veld vol verbeelding en verwondering op je te wachten……

Waar komen herinneringen bijvoorbeeld vandaan, en van wie zijn ze eigenlijk?
En natuurlijk zijn er vast wetenschappers die hier een antwoord op proberen te vinden. Maar hoe leuk is het om je eigen gedachtenkronkels eens gewoon te volgen om te kijken waar je uit komt.

Dan zouden herinneringen ineens een soort memory spel van het Leven kunnen worden. Kaartjes die ergens rondzweven en vanzelf omdraaien bij het horen van een geluid, het zien of maken van een beweging of een haakje in een verhaal wat een ander aan je verteld. En dat er dan bij iedere keer dat ze opploppen in het moment een stukje wordt toegevoegd, overschreven of aangepast.

Dat daarmee een volgende keer als de herinnering opplopt hij net even anders is geworden. Herrinneringen daarmee heel subtiel hun persoonlijkheid verliezen omdat hoe vaker ze gedeeld worden met anderen er steeds ook weer een stukje van dat samenzijn aan wordt toegevoegd.

Herinneringen daarmee veranderlijk zijn en veel eerder een collectief als een individu karakter hebben. Dat er samen om gehuild en gelachen mag worden omdat ze ons alleen in bruikleen gegeven worden.

Het voedsel is voor menselijke ervaringen die in ieder moment weer net even anders zijn. Ze bij het spel van het Leven horen wat voorbij goed en fout, waar of niet waar gewoon geleefd wil worden.

✨️🧡