Blog

een blanco
pad van
nog niet
weten

ze Iigt
open voor
ons allemaal

al wil
het hoofd
dat graag
vergeten

Leven leeft
haar eigen
taal

🧡

flinterdun kust
ze het
water

breekt haar
oppervlak wel
duizend keer

om haar
nooit meer
te verlaten

ijs als
vorm van
water is

het weer

🧡

lichtjes in
een donkere
nacht

verhelderende sterren
fluisteren heel
zacht

toe maar
Leef je
eigen pracht

🧡

als je
je eigen
valentijn mag
Zijn

de liefde
voor jezelf
vandaag heel
fijn

mag vieren
met allen
die heel
lief

voor zichzelf
en de
ander willen
Zijn

🧡

Bevroren water vindt houvast op takken en twijgjes. Het bos wordt voor even een witte magische plek van serene stilte die alleen af en toe wordt onderbroken door een kwetterende vogel.

Terwijl ik vertraag om de schoonheid van dit tafereel in me op te nemen rent mijn viervoeter voor me uit om daarna weer achter te blijven en zijn neus in een met sneeuw bedekte struik te steken.

De stilte voelt als een warme deken terwijl mijn onbedekte handen tintelen in de koude lucht. Ik kan de sneeuw zien smelten als ze van de takken valt en voor mijn voeten landt, om daar nog heel even als kleine witte streepjes op de weg te blijven liggen.

Een dag waarop witte sneeuw de vergankelijkheid van alles voorleeft én ons uitnodigt er voluit van te genieten omdat je niet weet hoe snel het voorbij is 🧡