Opgegroeid in de straten van Roemenië verhuist hij op zes jarige leeftijd naar Nederland. Een warm gouden mandje verruilt de angst voor een vrolijk spel in het bos.
Terwijl onze viervoeters elkaar begroeten en speelruimte geven raken we als bazen met elkaar in gesprek. De straten van Roemenië hebben een hele sociale gezinshond afgeleverd die inmiddels alle harten gestolen heeft.
In het begin nog wat angstig weigerde hij te plassen tijdens uitlaatrondes. Hij bewaarde zijn behoeften om thuis in de tuin de planten water te geven. Tot op een dag de baas onderweg hoge nood kreeg. Eén keer voordoen bleek genoeg 😉.
‘Het is zo jammer dat ze lang niet zo oud worden als wij’ , hoor ik zijn baas zeggen. Hij kan nu al opzien tegen het moment dat Barraca er ooit niet meer zal zijn en hoopt op nog veel vitale jaren.
Ik vraag hem of hij het plezier wat ze nu samen hebben zou willen missen. Deel mijn ervaringen van intens verdriet en de dankbaar voor de mogelijkheid van inslapen toen de kwaliteit van eerdere honden-Levens er niet meer was. Hoe een week de ogen uit mijn kop janken samen ging met het besef dat ik geen seconde van de hondenpret had willen missen.
Hij luistert aandachtig en zegt: ‘zonder hem had ik nu waarschijnlijk niet in het bos gelopen’. Hadden wij elkaar niet ontmoet en dit gesprek niet gevoerd voeg ik eraan toe. Met een bedankt voor de plezierige ontmoeting nemen we afscheid.
Laat de angst voor de pijn van verlies, de pret en het plezier van het Leven vóór de dood niet bederven. Tranen drogen uiteindelijk op om plaats te maken voor een voorzichtige glimlach als ode aan dierbare herinneringen 🧡
*Barraca, een prachtig grote bruine hond van een onbekend ras met vriendelijke ogen mogen jullie er zelf naast Gibbs bij bedenken op de foto 😉