Trek en geen lunch meegenomen brachten me bij de Italiaan. Het bleek zijn eerste werkdag in het nieuwe schooljaar. Eigenlijk was hij nog gesloten, maar omdat hij een lunch voor een besloten groep mocht verzorgen, was hij toch aan het werk. En meteen ook weer heel druk…
We kletsen een beetje. Hij in Italiaans-Engels en ik in Nederlands-Engels.
“I have enough food, so I make my favorite focaccia for you today.”
We praten over de vakantie en delen onze liefde voor de zee.
“I was in Italy, fishing on the beach. Throw it on the barbecue in the evening, that’s my favorite life. No stress…”
Als ik hem vertel dat het mijn tweede werkweek is, kijkt hij me met grote ogen aan:
“And you’re still smiling…?”
“Da asporto o da consumare qui?”
Nu kijk ik hem met vragende ogen aan.
“Take away or eat here?”
Ah, take away.
“If someone gives me 3000 euros a month, I go back to Italy, fishing and relaxing…”
Een mooi moment van contact en plezier. Het met liefde en vriendelijkheid gemaakte broodje smaakt me uitstekend.
Er blijft iets uit zijn verhaal hangen. Hoe kan het dat we werken vaak associëren met stress en vakantie met ontspannen? Terwijl chronische, langdurige stress bewezen schadelijk is voor onze gezondheid…
Als die associatie klopt, zouden we voor de volksgezondheid dus meer vakantie moeten hebben dan dat we werken.
Of we moeten werken ontspannen maken en de stress voor de kortdurende vakantie bewaren. Ook een leuke gedachte om mee te spelen…
Relaxen tijdens het werk én tijdens de vakantie is misschien nog wel de beste optie. Hoewel een beetje stress ook wel lekker kan zijn. Het houdt me scherp en Levend, is mijn ervaring….
Wie het weet, mag het zeggen…..
Ik neem me in ieder geval voor om te blijven lachen én spelen 🧡✨️
