Categorie: Mijmeringen

een blanco
pad van
nog niet
weten

ze Iigt
open voor
ons allemaal

al wil
het hoofd
dat graag
vergeten

Leven leeft
haar eigen
taal

🧡

flinterdun kust
ze het
water

breekt haar
oppervlak wel
duizend keer

om haar
nooit meer
te verlaten

ijs als
vorm van
water is

het weer

🧡

lichtjes in
een donkere
nacht

verhelderende sterren
fluisteren heel
zacht

toe maar
Leef je
eigen pracht

🧡

als je
je eigen
valentijn mag
Zijn

de liefde
voor jezelf
vandaag heel
fijn

mag vieren
met allen
die heel
lief

voor zichzelf
en de
ander willen
Zijn

🧡

Bevroren water vindt houvast op takken en twijgjes. Het bos wordt voor even een witte magische plek van serene stilte die alleen af en toe wordt onderbroken door een kwetterende vogel.

Terwijl ik vertraag om de schoonheid van dit tafereel in me op te nemen rent mijn viervoeter voor me uit om daarna weer achter te blijven en zijn neus in een met sneeuw bedekte struik te steken.

De stilte voelt als een warme deken terwijl mijn onbedekte handen tintelen in de koude lucht. Ik kan de sneeuw zien smelten als ze van de takken valt en voor mijn voeten landt, om daar nog heel even als kleine witte streepjes op de weg te blijven liggen.

Een dag waarop witte sneeuw de vergankelijkheid van alles voorleeft én ons uitnodigt er voluit van te genieten omdat je niet weet hoe snel het voorbij is 🧡

Spellen en spelen het scheelt maar één letter. Een letter die ik jaren lang zo serieus heb genomen dat ik alle lol in schrijven verloor. Vorm die gevoed door mijn omgeving altijd won van inhoud.

Pas toen ik de vorm met een korreltje zout ging nemen ontstond er plezier in spelen met spellen en betekenissen. Kwam er als vanzelf speling om vorm te laten ontstaan buiten de ooit bedachte regels.

En nog steeds buitelen de d’s en de t’s soms over elkaar heen waardoor ze niet altijd op de goede plek landen. Gaat mijn hoofd sneller dan mijn vingers kunnen typen en valt er wel eens een letter weg die dan vervolgens bij nalezen ook nog over het hoofd wordt gezien.

En wat die goede plek voor letters om te landen betreft is het grappig om te zien dat deze enkele kilometers verderop over de grens met België zowiezo heel anders landen. “Moest het niet lukken dan….” is daar heel normaal en gangbaar taalgebruik.

Moraal van het verhaal: mezelf toestaan om ‘fouten’ te maken en te spelen met spellen geeft plezier en speling aan spelling. Volg je het nog 😉🧡

Bijna altijd als er een vraag om coaching en begeleiding binnenkomt gaat deze gepaard met een lijstje doelen.

Op zich niets mis mee zolang het geen verpakking van levensthema’s zijn die van de werkgever of jezelf het sticker moet nog gefikst worden meekrijgen.

Het is deze sticker die suggereert dat er iets stuk is wat gerepareerd moet worden. Een benadering die vaak gepaard gaat met nog harder gaan werken. Gevoelens oproepen van niet goed genoeg zijn, niet kunnen voldoen aan verwachtingen van anderen of wat maatschappelijk gezien de norm lijkt te zijn.

Om dit allemaal waar te blijven maken ben je al vaak over je eigen grenzen heen gegaan en is aanpassen je tweede natuur geworden.

In mijn begeleiding verken ik graag samen een andere mogelijkheid. Gaan we ont- dekken in plaats iets toevoegen of proberen het met een nieuw kleurtje
mooier of beter te maken.

Ont-dekken is meer dan voldoende, omdat je nooit stuk bent, je hooguit in een storm van gedachten en overtuigingen het zicht op je eigen potentieel en heelheid uit het oog verloren bent.

Het speelse kind in jezelf onbewust de ruimte hebt ontnomen om een eigen dans te dansen. Je eigen-wijze pasjes niet op waarde werden geschat en je nu struikelt over je eigen voeten. Niet omdat er iets stuk of mis met je is maar omdat het steeds weer dansen van andermans aangeleerde pasjes heel veel energie kost.

Omdat je hoofd dit al heel lang vergoeilijkt terwijl de rest van je lijf wat anders fluistert en langzaam steeds luider van zich laat horen. Honger heeft en schreeuwt om weer te mogen houden van jou eigen-wijze speelse pasjes.

Doelen transformeer ik daarom graag samen met je in een vindtocht naar speelruimte die resultaten overbodig maken. Naar beweging waarin je hele lijf weer met en zonder woorden mee mag spelen. Naar inzichten in de werking van de menselijke ervaring waarin doelen vanzelf oplossen.

Resoneert dit bij jou? Weet je welkom 🧡

De slaap ze doet haar eigen ding. Droomt gescheiden werelden bij elkaar. Plaatst het verleden in het heden en regelt afspraken tussen de levende en de doden.

Soms lijkt ze net een grabbelton van stukjes verhaal. Ze graait wat bij elkaar schudt een keer en voilà de spelers worden moeiteloos in ander theaterstuk geplaatst.

De nacht maakt contacten voorbij de dood mogelijk omdat ze zich niets aantrekt van de illusie van tijd en ruimte. Het leidt soms tot verassende ontmoetingen die heel echt aanvoelen.

Bekende uit het Leven komen langs in andere contexten. Mensen die elkaar bij daglicht nog nooit hebben gezien worden in de nacht zomaar vrienden van elkaar.

De dromenschudder viert iedere nacht een eigen feestje in een poging verwarring te zaaien in een dagelijks Leven wat zo gestructureerd en geordend lijkt.

Ze speelt het spel van onmogelijkheden en grenzen met verve. Maakt chaos, schept verwarring, brengt angst en plezier en graait nog maar eens in de ton voor een nieuwe stukjes verhaal.

Bij het ontwaken voelt de dromenschudder zich vaak heel even gezien om vervolgens snel weer naar de achtergrond te verdwijnen. Een plek vanwaaruit ze onzichtbaar blijft schudden aan de dromen van een nieuwe dag.

🧡

Opgegroeid in de straten van Roemenië verhuist hij op zes jarige leeftijd naar Nederland. Een warm gouden mandje verruilt de angst voor een vrolijk spel in het bos.

Terwijl onze viervoeters elkaar begroeten en speelruimte geven raken we als bazen met elkaar in gesprek. De straten van Roemenië hebben een hele sociale gezinshond afgeleverd die inmiddels alle harten gestolen heeft.

In het begin nog wat angstig weigerde hij te plassen tijdens uitlaatrondes. Hij bewaarde zijn behoeften om thuis in de tuin de planten water te geven. Tot op een dag de baas onderweg hoge nood kreeg. Eén keer voordoen bleek genoeg 😉.

‘Het is zo jammer dat ze lang niet zo oud worden als wij’ , hoor ik zijn baas zeggen. Hij kan nu al opzien tegen het moment dat Barraca er ooit niet meer zal zijn en hoopt op nog veel vitale jaren.

Ik vraag hem of hij het plezier wat ze nu samen hebben zou willen missen. Deel mijn ervaringen van intens verdriet en de dankbaar voor de mogelijkheid van inslapen toen de kwaliteit van eerdere honden-Levens er niet meer was. Hoe een week de ogen uit mijn kop janken samen ging met het besef dat ik geen seconde van de hondenpret had willen missen.

Hij luistert aandachtig en zegt: ‘zonder hem had ik nu waarschijnlijk niet in het bos gelopen’. Hadden wij elkaar niet ontmoet en dit gesprek niet gevoerd voeg ik eraan toe. Met een bedankt voor de plezierige ontmoeting nemen we afscheid.

Laat de angst voor de pijn van verlies, de pret en het plezier van het Leven vóór de dood niet bederven. Tranen drogen uiteindelijk op om plaats te maken voor een voorzichtige glimlach als ode aan dierbare herinneringen 🧡

*Barraca, een prachtig grote bruine hond van een onbekend ras met vriendelijke ogen mogen jullie er zelf naast Gibbs bij bedenken op de foto 😉