Blog

Lopend met mijn viervoeter zie ik iemand weggedoken in een hoody tegen het hek van de spoorwegovergang zitten. Mijn onderbuik gevoel zegt dat er iets niet klopt en ik spreek haar aan. Een meisje van dertien, met een hoofd vol sombere gedachten. Gepest op school en momenteel een thuiszitter. Ze wordt gek op haar zolderkamertje en moet er even uit vertelt ze.

Ze is een hondenliefhebster en op dat moment is mijn viervoeter goud waard. Hij kan zonder woorden troosten, likt het zout op haar gezicht, maakt van tranen een lach en brengt beweging in vastgelopen denken. We verleiden haar tot een uitlaatrondje, ze komt van de koude grond en gaat met ons mee.

Een triest en tegelijkertijd mooi voorbeeld waarin heel zichtbaar wordt hoe de menselijke ervaring van moment tot moment tot stand komt. Hoe we Leven in de beleving van het denken. Hoe ander denken leidt tot een andere ervaring. Hoe het contact en de troost van mijn viervoeter andere gedachten creëert en er in het moment weer een beetje ruimte ontstaat om in beweging te kunnen komen.

We lopen samen terug naar haar huis, onderweg hebben we een mooi gesprek. Ze leidt mijn viervoeter met een kleine instructie zonder blaffen langs een grote hond. Dat lukt lang niet iedereen en ik benoem hoe knap dit is, ze gaat wat meer rechtop lopen. Ze vertelt me dat ze expres bij de spoorwegovergang gaat zitten zodat ze zichtbaar blijft en mensen haar aan kunnen spreken. Een vorm van zelfbeschermend gedrag zou je kunnen zeggen. Bij de poort naar haar huis nemen we afscheid met een knuffel en ik bedank haar voor de mooie ontmoeting.

Voor mij een goede oefening in loslaten, niet in de reddersmodus stappen. Zonder oordeel luisteren naar haar pijn én haar heelheid en veerkracht blijven zien.

De plek waar we haar een paar maanden geleden ontmoette staat nu vol kleur van klaproos korenbloem en madelief. Ik denk aan haar als we er langs lopen en hoop dat ze haar heelheid weer wat vaker is gaan voelen en ervaren. Het zwart van haar denken wat kleur heeft gekregen, kleur die dan weer gevoeld en ervaren mag worden.

🧡

‘We doen deze dag allemaal voor het eerst’

Een zinnetje wat blijft hangen en me innerlijk aan het lachen maakt. Want ja het klopt als een bus. Niemand heeft deze dag ooit eerder gedaan en na vandaag zal niemand hem ook ooit nog doen……

En toch zijn we geneigd hem bloedserieus te nemen. Plannen en organiseren we alsof het een lieve lust is. Agenda’s staan vol en we denken dat het verloop van deze dag voorspelbaar is….dat wij erover gaan. Heel vaak lijkt dit ook zo te zijn, tot het moment dat het Leven iets anders in petto heeft……

Noodweer besluit met hagelstenen te gaan gooien. De auto niet van zijn plaats te krijgen is omdat de accu haar laatste vonkje energie heeft uitgeblazen. De trein een vrije dag genomen heeft. Een dierbare een beroep op je doet waardoor alle plannen die zo belangrijk leken ineens uit je gedachten verdwenen zijn. Of je bed zich eenzaam voelt en je nog niet wil laten gaan…..

Je weet het niet want:
‘We doen deze dag allemaal voor het eerst’

Leef, geniet van het avontuur en maak er wat moois van vandaag, en morgen, want ook die doen we dan allemaal weer voor het eerst.

🧡

Het laatste jaar trek ik er steeds vaker alleen of samen met mijn viervoeter op uit. Naast toffe reacties krijg ik ook regelmatig reacties in de trant van ‘Rij je daar dan helemaal alleen naar toe’ ? ‘ Wat doe je dan in je eentje?’ Vind je dat niet saai en ongezellig? ‘ Dat je dat durft….en is dat niet gevaarlijk als vrouw alleen ..?’

Lang voelde ik een impuls om er een verhaal van te maken, alsof ik me moest verantwoorden voor de voor mijn omgeving niet altijd logische keuzes die ik maak. Inmiddels doorzie ik steeds sneller het geprojecteerde denken van de ander, verpakt in gekleurde vragen, van eigen overtuigingen, onzekerheden, angsten en/of verlangens.

Ik wil iedereen die er nieuwsgierig naar is uitdagen het eens te proberen, even weg met jezelf, uit de dagelijkse beslommeringen. Alleen afstemmen op eigen behoeften, weer even echt voelen wat voor jou belangrijk is, of je koers nog past en energie nog stroomt. Alleen is overigens een heel betrekkelijk begrip tenzij je ergens in de middle of nowhere gaat zitten. Het levert namelijk ook verrassende ontmoetingen en onverwacht mooie gesprekken op.

En is het alleen maar leuk? Nee maar is samen wel alleen maar leuk? Soms vind ik het spannend, zoals vandaag als ik met de bus bij de camping aankom en een heel smal paadje in mag rijden. Meteen bemoeit het denken want achteruit en inparkeren is niet mijn grootste kwaliteit en lijkt me echt onmogelijk hier.

Meer inzicht in hoe Leven en menszijn werkt maakt dat je gaat doorzien dat we Leven in de beleving van het denken. Denken wat soms toevallig klopt maar ook heel vaak niet. Zo ook vandaag als aan het einde van het smalle paadje een klein grasveldje opdoemt waarop je rond kunt rijden en ik de bus moeiteloos met zijn neus richting het water stuur.

Door het avontuur niet te laten bederven door geloof te hechten aan gedachten over wat er allemaal mis kan gaan (want die gedachten heb ik ook nog ) ben ik nu even met mezelf alleen in dit kleine paradijsje aan het water 🧡

Een handige vaardigheid die we van kleins af aan leren. Met aangepast gedrag ga je op in de massa, ontmoet je minder weerstand en lijk je ergens bij te horen.

Het heeft ook een keerzijde, want als je door het steeds weer aanpassen de verbinding verliest met eigen verlangens en dromen dan kan het tegen je gaan werken. Jou unieke zelf raakt verstopt onder aanpassing aan je omgeving. Je leeft naar wat jij denkt dat mensen om je heen van je verwachten. Verwaarloosd onbewust je eigen zijn, bent tegen de stroom in aan het zwemmen, weg van wat het Leven door jou wil manifesteren in de wereld. Hoe verder je afdrijft hoe dwingender het Leven wordt. Je lichaam protesteert, energie stopt met stromen, gedachtenstormen geven nog wat gas. We gaan de ongemakken te lijf met pillen tegen pijntjes of werken aan een kalmer brein. Alles om maar niet te voelen, om niet op te vallen, je denkt zo te voldoen aan verwachtingen van onze maatschappij. Angst om te verliezen, want onbekend maakt onbemind. Leven wordt een worsteling, je vaart er tegenin.

Maar wat als dit alles alleen maar in ons eigen denken kan bestaan. We dit heel onschuldig zijn gaan geloven en we ons dus eigelijk alleen maar aanpassen aan ons eigen denken. Want wat je denkt dat een ander denkt, denk je zelf. Je bent dus geheel vrij om iets nieuws te creëren, een jas te ontwerpen die jou beter past. Deze dan met trots gaan dragen omdat hij jou als vorm van Leven ruimte geeft, een vrije ruimte waarin alles kan en mag! 

Zelf nadenken, twijfelen, kritische vragen stellen binnen een groep waar overtuigingen als waarheid worden gepresenteerd vraagt veel moed. Zeker binnen gesloten gemeenschappen waarbinnen het collectieve denken tot norm is verheven.

Je kunt gaan voelen dat je de ander tot last bent, dat je mensen waar je van houdt het leven moeilijk maakt door te zijn wie je werkelijk bent en de keuzes die je maakt. Het is zo dubbel allemaal, je kunt niet langer meegaan in het collectieve gedachtengoed…..tegelijkertijd kan het eenzaam en alleen voelen om eruit te stappen…..je hoort nergens meer bij….

Gaan doorzien dat menszijn van binnen naar buiten werkt. We altijd alleen ons eigen denken kunnen voelen en ervaren, en deze geheel onbewust op de buitenwereld projecteren, kan ruimte creëren om met minder gevoelens van schuld, last of schaamte eigen keuzes te gaan maken.

Je weer wat vaker mee te laten voeren door de onvoorwaardelijke liefde van het Goddelijke, het Leven zelf, het universum. Gaan ontdekken wat jouw talenten, passies en drijfveren zijn en deze vanuit verbinding met jezelf in de wereld gaan zetten. Het lef krijgen om een ander meer bij jou passend leven te gaan leiden. Als vanzelf gaan je ogen weer stralen en vormt zich een glimlach op je gezicht. 

Nieuwsgierig

Koeien verdringen zich bij een hek,
en stappen snel weer terug als ik te dicht bij komt….steeds weer kiezen tussen nieuwsgierig zijn en angst ….

Het zijn net mensen schiet er door mijn hoofd……steeds weer kiezen tussen angst en leven…tussen veiligheid en avontuur

Stil staan en geduldig wachten, alleen aanwezig in het hier en nu. Langzaam wennen aan mijn menszijn mag ik steeds wat dichterbij……tot een ruwe tong mijn hand likt en we vriendjes kunnen zijn.

Net als mensen, bang voor onbemind… pas op kijk uit voor wat je in het onbekende vindt. Snel even terug …misschien daarna weer wat vooruit….stemmen in het hoofd waarschuwen luid

Maar wat als je je hart laat spreken, verlangt naar leven en naar avontuur …je hoofd laat stoppen met het spellen breken en je leven leeft vol passie en met vuur

Weer nieuwsgierig als de koeien, je verdringen aan het hek. Om de wereld in te springen zonder denken en verleden om je nek.

Titelinflatie, ooit van gehoord? Het lijkt te worden ingezet om vacatures aantrekkelijker te laten lijken door er een titel aan te verbinden als manager, chef of leidinggevende.

Mensen lijken gevoelig te zijn titels te mogen dragen die een bepaalde positie of hiërarchie binnen organisaties vertegenwoordigen. Dit mechanisme wordt door bedrijven en organisaties handig ingezet als compensatie aan medewerkers voor hun lagere salaris ……en zo ontstaan er steeds meer titels en daarmee titelinflatie.

Wat mij betreft een mooi voorbeeld van hoe we nog steeds denken en geloven dat het leven outside-inn werkt. Het misverstand dat een titel, status, hoger op de hiërarchische ladder klimmen er voor zorgt dat je beter, belangrijker en gelukkiger gaat voelen in je werk.

Maar wat nou als het leven zelf zich niets aantrekt van al die titels. Dat het alleen ons eigen denken over de titels is die ze belangrijk maakt. Een denken waarvan we zijn gaan geloven dat het waar is…..waarom anders al die moeite om nieuwe interessant klinkende titels te verzinnen……

Volgens mij kan en mag dit makkelijker….
Door ons weer te richten op de vraag waar mensen goed in zijn op hun werk en dan samen te kijken hoe iedereen zoveel als mogelijk kan doen waar je blij van wordt en energie van krijgt. En dat we dan voor iederen nog maar één titel gebruiken, ‘blijei’ of zo iets.

Met plezier werken wordt vanzelf weer vanzelfsprekend en hoeft niet meer georganiseerd. Iedereen kan zich weer mee laten voeren door de stroom van het leven zelf. Dit geeft ruimte aan ontspanning en draagt op een natuurlijke manier bij aan het vergroten van #veerkracht en #mentaalwelzijn. Het maakt werken fijner voor alle ‘blije- eien’ op deze wereld.

Het fenomeen falen, wat leidt tot onzekerheid, met als fundament angst is een vaak terugkerend onderwerp in gesprekken met studenten en coaches.

De angst om niet te voldoen aan verwachtingen van de ander en van jezelf. Angst om iets niet te kunnen waarvan je hoofd vindt dat je het wel moet kunnen, omdat je anders niet goed genoeg bent. Het leidt vaak tot heel veel denken, het hoofd draait overuren, je brein zoekt naar verklaringen, wil oplossingen ….je wilt wel maar …maar….maar…zelfs je lijf voelt de twijfel en schaamte….

Ik spreek regelmatig hele slimme mensen, uitblinkers als het gaat om vakmanschap binnen het sociale domein, die de angstig zijn geworden van ons onderwijssysteem. Mensen die niet helemaal binnen de normen, kaders en werkwijze van het onderwijs passen en onder invloed van veel negatieve feedback en ervaringen steeds meer aan zichzelf zijn gaan twijfelen. Het halen van de juiste diploma’s is een worsteling, een weg vol teleurstelling en frustratie. Afhaken en toch weer opnieuw proberen lijkt een patroon……..

Het gaat hier om werknemers die ingevlogen worden bij complexe casussen, juist omdat ze hun vak zo goed verstaan dat ze beweging kunnen creëren waar anderen afhaken of vastlopen. Leermeesters die als de situatie is vlot getrokken, de crisis bezworen, worden teruggezet in hun ‘oude’ functie omdat ze niet de juiste diploma’s hebben.

Wat zou er gebeuren als we gaan doorzien dat het fenomeen falen in deze context alleen bestaat bij de gratie van door ons mensen zelf bedachte normen, regels en kaders. We vervolgens zelf collectief zijn gaan denken en geloven dat je alleen iets zou ‘kunnen’ of mogen als je binnen deze regels en kaders past, lees de juiste vinkjes hebt. Deze overtuigingen zijn zo hardnekkig dat we ze in stand houden, zelfs als recht onder onze neus het tegendeel bewezen wordt in het vakmanschap van sommige medewerkers.

Het is een voorbeeld hoe vaak nog leven in het misverstand dat menselijke ervaringen van buiten naar binnen werken. Dat wij er niets aan kunnen doen omdat het nu eenmaal zo geregeld is en daarbij voor het gemak even vergeten dat wij mensen dit ‘geregelde’ zelf hebben bedacht. Het kan heel beperkend werken en we doen daarmee het vakmanschap van sommige medewerkers te kort.

Als we gaan doorzien en beseffen dat het leven van binnen naar buiten werkt stappen we een veld van onbegrensde mogelijkheden in. Werk en denkniveau zijn niet langer afhankelijk van de juiste vinkjes op een CV maar we gaan weer heel simpel en eenvoudig zelf kijken en waarderen wat we recht voor onze ogen zien gebeuren. Het Leven zelf wat door mensen tot uitdrukking wordt gebracht in hun vakmanschap weer op waarde schatten! 

Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. 
Liefde omdat ik geloof in de kracht van groepen of het nu gaat om vrienden, familie, lotgenoten, studenten, collega’s, vakgenoten of coaches. 

Het uitwisselen van verschillende perspectieven, je gezien, gehoord, gerespecteerd en verbonden voelen of herkenning en erkenning vinden werkt helend en draagt daarmee bij aan #veerkracht en #mentaalwelzijn! 

Haat omdat ik gezien en ervaren heb hoe collectief denken kan leiden tot uitsluiting wanneer verschillende perspectieven als een bedreiging voor een ‘gemeenschap’ worden ervaren. Of op een subtiele manier wanneer prestaties en taakgerichtheid de boventoon voeren en mensen die om wat voor reden dan ook het tempo niet bij houden vaak onbewust aan de kant worden gezet. 

Het is vaak een gevolg van denken dat wordt gelooft, het gedachtengoed, de prestatiedruk of de taak wordt daarmee tot een onveranderlijke waarheid verheven. 

Mensen doen hun best maar het persoonlijk denken lijkt zo echt en voelt zo waar dat het omgevormd wordt tot overtuigingen en meningen die nagestreefd moeten worden no matter what… 

Gaan doorzien en ontdekken in je eigen leven dat we alleen ons eigen denken kunnen ervaren geeft ruimte en maakt vrij! Geeft je het inzicht dat collectief denken en prestatiedruk alleen in ons eigen persoonlijk denken bestaan. Dat het leven zelf oneindig veel ruimer is en allerlei werkelijkheden en mogelijkheden naast elkaar kunnen bestaan. Dat je je mag laten voeden door verschillende perspectieven, je verbonden kunt voelen met anderen omdat je je vrij weet om eigen keuzes te maken.

Dankbaar voor een mooi gesprek met iemand met een niet Nederlandse afkomst. Als vanzelf ging het gesprek over leven en menszijn. Hoe we bijna vanzelf zijn gaan denken en spreken vanuit door mensen zelf bedachte kaders. Hoe we dakloos zijn als slechter kwalificeren als een werkend bestaan met huisje boompje beestje. Hoe we kunnen worstelen met onze identiteit en rollen, levend in het misverstand dat dit ook maar iets zegt over wie je werkelijk bent, een unieke vorm van leven. Hoe bewust je je hiervan kan zijn op momenten dat het heel slecht met je gaat: ‘als de hoop bijna weg is proef je het leven’.

Hoe er ruimte ontstaat als je de bedachte kaders los laat. Je met veel liefde kan blijven kijken naar je traditioneel opgevoede oma. Respect hebt voor de manier waarop zij een cultuur levend wil houden die langzaam veranderd, én je toch vrij kan blijven voelen om eigen keuzes te maken en een eigen leven te leiden. Dat je binnen schijnbaar hele grote verschillen ‘samen een bestaan kunt hebben’ waarin je contact met elkaar hebt en van elkaar blijft houden. 

Hoe meer we gaan doorzien dat ons denken vloeibaar en veranderlijk is, hoe geloofwaardig het wordt dat ook kaders, regels en gewoonten binnen verschillende culturen en religies minder vaststaan als we zijn gaan denken, voelen en geloven. Hoe vrijer je je mag voelen om eigen keuzes te maken, zonder daarmee de werkelijkheid van de ander te willen veranderen. Je vanuit respect voor iedere unieke vorm van het leven zelf  ‘samen een liefdevol bestaan kunt hebben’. Een bestaan wat bijdraagt aan verbinding, veerkracht en mentaal welzijn voor jezelf en de ander!