Blog

Tevreden zittend met je kopje koffie aan de keukentafel kan je zomaar met je denken het verleden of de toekomst in duiken. 

Gedachten ontmoeten mooie herinneringen aan die fijne bijeenkomst met gelijkgestemden en je tevreden glimlach wordt nog groter. 

Gedachten ontmoeten herinneringen aan de ruzie op je werk en de tevreden glimlach maakt acuut plaats voor zorgen en tegezin in de komende werkdag. 

Gedachten voorspellen ineens een toekomst die vervelend zal worden want vandaag moet je toch echt de confrontatie aan, je grens aan gaan geven…..niet langer over je heen laten lopen… 

Dit alles terwijl je nog steeds gewoon aan de keukentafel zit met je kopje koffie. 

Gevoelens van tevredenheid slaan alleen al door denken aan wat misschien gaat komen om naar zorgen en angst. Ons eerst zo relaxte lijf voelt ineens stram aan…terwijl we nog steeds met een kopje koffie aan de keukentafel zitten. 

Het roept de vraag op,…..  bestaat iets als we er niet aan denken? ……En als het antwoord daarop nee is…..zou het dan kunnen helpen om te gaan doorzien hoe vloeibaar denken is. Het in een split second van tevreden naar zorgelijk kan omslaan. En als denken zo veranderlijk is…..moeten we het dan we zo serieus nemen? 

Als je in je eigen leven gaat doorzien en ontdekken hoe menselijke ervaringen werken, dat we leven en denken beleven, we gaan beseffen dat we alleen ons eigen denken voelen, ons hoofd de hele dag alleen door persoonlijk denken gemaakte films projecteert. Doorzien dat bijpassende sensaties in ons lijf en gevoelens van blij tevreden, frustratie of angst er als vanzelf bij gegenereerd worden door ons bewustzijn…. 
Dit terwijl we nog steeds alleen maar met ons kopje koffie in de hand aan de keukentafel zitten…… 

Dit gaan ontdekken, zien en voelen maakt dat duiken in je verleden of toekomst, wat als vanzelf gebeurd omdat we gewoon mens zijn, je steeds minder (lang) ontregeld, het maakt leven lichter en speelser.

Vandaag ben ik herdoopt. Gedachten brengen me terug naar mijn kindertijd. Bij deze doop beloofde mijn ouders om mij christelijk op te voeden. Dit bleek een haast onmogelijk waar te maken belofte met een kind wat aangeboren ‘andersdenkend’ was, vrij wilde zijn! 

Vandaag ben ik opnieuw gedoopt door een ‘doopmachientje’ . Ik drukte op een groene knop en de machine vraagt mij om op mijn rug in een cabine te gaan liggen met mijn hoofd in de hoofdsteun. De stem in het ‘doopmachientje’ belooft me een unieke ervaring van utieme ontspanning.

In beide oren klinken inmiddels een muziekje van ruisende wind, kabbelend water en fluitende vogeltjes. Ineens komt er kraantje naast mijn hoofd omhoog wat vervolgens wel vijftien minuten van links naar rechts een straaltje warm water over mijn voorhoofd laat lopen. 

Opnieuw brengen gedachten me terug naar mijn kindertijd. Naar de boerderij waar ik in de bijkeuken in een teil zit, de hand van mij moeder op mijn voorhoofd om te voorkomen dat ik shampoo in mijn ogen krijg bij het haren wassen….. 

Het kraantje beweegt, het water loopt over mijn voorhoofd, ik lig ik in een cabine met witte wanden waarvan kleuren langzaam van blauw naar geel naar roze, oranje en weer blauw overlopen. Het moet de zonsopgang en zonsondergang voorstellen wordt mij verteld….. 
Het kraantje valt langzaam terug op zijn plek. Het ‘doopmachientje’ vertelt mij dat de behandeling is afgelopen maar dat ik nog even rustig kan blijven liggen om bij te komen. 

De muziek stopt en opeens is er een hoop herrie gorgellll gerolllel grrrro klinkt het luid onder mijn hoofd. Bij nadere inspectie blijk ik op een hoofdsteun boven een soort van kapperswasbak te liggen….die waarschijnlijk nu wordt gereinigd en klaargemaakt voor de volgende behandeling….. 
Het is een wat abrupt einde van de beloofde unieke ervaring van ultieme ontspanning….

Beloftes door anderen gedaan met de intentie mijn ervaring en kijk op de wereld te beïnvloeden, lijken niet echt vat op mij te krijgen…….

Fascinerend hoe leven en menszijn werkt… wat er aan menselijke ervaringen langskomt in een voor mij onbekende behandeling van twintig minuten in een ayavaya- cabine;). Magisch hoe het leven me met haar denkkracht heen en weer laat bewegen tussen heden en verleden en bewustzijn er als vanzelfsprekend van moment tot moment de bijpassende gevoelens en ervaringen bij genereert…..en dat ik me hier van bewust mag zijn.

Volgens het Nederlands woordenboek betekent het huppelen, je loszinnig gedragen, omstoeien, robbedoezen, rond fladderen, speels bewegen….het klinkt allemaal heerlijk moeiteloos , daarom hou ik ervan.

Je omgeven met mensen die het zichzelf gunnen en toestaan om steeds vaker dartelend door het leven te gaan maakt leven licht en Vrij. 

Je overgeven aan wat het leven van moment tot moment voor je in petto heeft. 
Erop vertrouwen dat je voldoende potentie in je hebt om in het moment te doen wat gedaan wil worden, te zien wat gezien wil worden, gehoord wat gehoord wil worden en gezegd wat gezegd wil worden. 

Je mee laten voeren op de stroom van het leven zelf, omarmen van alles wat je tegemoet komt en er volmondig ja tegen zeggen. 

Mag jij dat van jezelf, of heb jij ook van die stemmetjes in je hoofd. Een paar muppets op het balkon die zich overal mee bemoeien. Bekritiseren, twijfel zaaien, mitsen en maren over je uitstorten en je proberen weg te houden van het dartelen. Omdat het niet serieus genoeg zou zijn, te speels, kinderlijk, onvolwassen, onverantwoord, ondoordacht, niet professioneel genoeg…… 

Leven houdt van dartelen, maar het denken wat we voelen en beleven wil de pret soms al bederven voordat het echt begonnen is. De rem erop gooien want pas op kijk uit…. straks wordt je niet meer serieus genomen….Nou én…..

Hoe kleiner we zijn hoe meer we spelen, we ons zorgen gaan maken als er niet genoeg gespeeld wordt. 
Hoe groter we worden, hoe minder we spelen, doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg lijkt het motto te worden en voor je het weet maken we ons opnieuw zorgen of we niet te gek doen, het leven niet serieus genoeg nemen, te uitbundig, te enthousiast…..oppassen dus voor tè… 

Spelen helpt om zaken te relativeren, brengt lucht en licht als we verdwalen in gedachtenstormen over hoe het leven volgens ons zou moeten zijn. Helpt om op een natuurlijke manier contact te maken. Samen spelen verbindt, brengt vastgeroeste overtuigingen in beweging, zorgt dat er weer meer gelachen wordt. Spelen vergroot onze veerkracht en heeft een positieve invloed op mentale gezondheid….. 

Redenen te over om ook als we groter, ouder, wijzer worden te blijven spelen. Niet alleen met onze kinderen en kleinkinderen maar vooral ook met elkaar. Met collega’s, met cliënten, met studenten met familie, met onszelf…… 

Want tè speels, tè gek, tè tè tètè bestaat alleen bij de gratie van wat ons persoonlijk denken ervan maakt. 
Voor het leven zelf kan het niet gek genoeg, het leven zelf heeft ons juist denkkracht als bron van creativiteit geschonken om nieuwe werelden te creëren, het spel van leven voluit mee te spelen.

We denken verschillende rollen te spelen in ons leven. Werknemer, partner, ouder, scheidsrechter, trainer ….gesprekken gaan over wie ben jij als collega, wat voor ouder wil je zijn, waar ontleen jij je identiteit aan……en als deze rollen wegvallen, wie ben je dan eigenlijk nog…. 

Door mensen bedachte concepten in een poging kaders en richting aan leven mee te geven….. geheel onschuldig kunnen ze onbedoeld leiden tot veel onzekere gevoelens, uitsluiting, angst en een gevoel van falen als het niet langer lukt een rol te spelen volgens de verwachtingen die persoonlijk denken ervan heeft gemaakt. 

Maar wat als het leven zelf, voorbij denken, geen kaders en richting nodig heeft. Leven ons lichaam en geest alleen maar nodig heeft als hulpmiddel om zichzelf te kunnen ervaren, vorm wil krijgen in de wereld. Als zee, als boom, als dier of als mens. 

Leven is zo onwijs veel intelligenter,  ….dat alle pogingen van onze menselijke ‘ikjes’ die denken het beter te weten bij voorbaat kansloos zijn…… 

Het leven verwacht niets anders dan dat we goed zorgen voor lichaam en geest als instrumenten voor het beleven van menselijke ervaringen. Leven wil geleefd worden en regelt dit verder helemaal zelf. Het heeft geen enkele  rol of identiteit nodig, zelfs geen naam. Wij hoeven alleen maar in ieder nieuw moment te Zijn, in verbinding met een bron van onbegrensde kansen en mogelijkheden. 

Leven IS alleen maar, en daarmee te simpel voor ons mensen om te bevatten, te kunnen, willen en durven geloven dat we altijd alleen maar hoeven te ZIJN met wat IS!

Tijdens een les aan voltijdstudenten #socialwork vertelde ik in een rollenspel dat we met een grote  bus naar naar de dierentuin gingen ……mijn tegenspeler keek me met grote ogen aan en vroeg zijn daar ook vlinders…..? 

Terugkijkend op de situatie neem ik me voor om weer vaker letterlijk te gaan spelen met studenten en de mensen die ik begeleid binnen vrijerdanjedenkt.nl 
Want spel daagt uit om weer onbevangen door de ogen van een kind naar de wereld te kijken …….je mee te laten voeren in een verhaal, je fantasie de vrije loop te laten. 

En als je jezelf dan toestaat om wat fantasie gedachten mee te nemen naar het echte leven kan dit zomaar spannender, romantischer of uitdagender worden….. 

Ga je in gedachten naar plekken waar je nog nooit geweest bent, creëren je in gedachten nieuwe werelden en genereert het bewustzijn er al vast de leuke binnenpretjes en mogelijke ervaringen bij. 

Wordt je leven weer speels en Vrij!

Gedachten razen door mijn hoofd…. 
denken te weten waar naar toe…. 
bemoeien zich, en maken levensmoe…. 

Want wat als…maar …pas op…je weet maar nooit….zorgt dat angst voor onbekende wegen hoge ogen gooit… 

Geen weet van onverwacht geluk wat schuilt in onverwacht ontmoeten…. 

Van open armen vol nieuwsgierig, alles wat je tegenkomt begroeten…. 

Van dansen in de regen terwijl er eigenlijk zon op het programma stond…. 

Van kijken naar het onbekende, verwonderd en verbaasd, zo mooi, zo bont… 

Gedachten struikelen over de gevaren, willen dat wat reeds bekend is graag bewaren…

Weten weinig van waar leven uit bestaat,
pure liefde en een wijsheid die ons denken ruim verslaat…..

Werken met groepen is mijn specialiteit. Een ruimte en sfeer creëren waarin onderlinge verbondenheid gevoed en gevoeld mag worden. Een plek waarbinnen je elkaar echt mag ontmoeten met al je blij, je boos, je verdriet, je hoop, je machteloos, je dromen, en je grootste angsten. Een plek creëren waarbinnen gevoeld en beleefd wordt dat gedeelde kwetsbaarheid, je completer en sterker maakt. Daartoe voel ik mij geroepen en daarom werk ik zo graag met groepen!

Ervaring heeft mij geleerd hoe groepscoaching een verrijking kan zijn voor deelnemers én de organisaties waarin ze werken.

Gedeelde kwetsbaarheden beïnvloeden werkrelaties en daarmee de onderlinge samenwerking. Hebben een ‘verzachtende’ werking binnen vaak hectische en resultaatgerichte werkcontexten waarin prestaties geleverd moeten worden. De wetenschap dat er wat mensen in de organisatie rond lopen die weten hoe het echt met je gaat en daar aandacht voor hebben maakt werken onderdeel van je leven in plaats van een manier om geld te verdienen. Het voedt de menselijke maat in een wereld waar in meer in minder tijd en minder middelen tot norm wordt verheven.

Ik hou van g(e)roepen omdat ik echt geloof dat de sleutel tot werkplezier ligt in het oog hebben voor elkaars menszijn en alle menselijke ervaringen die het leven middels denken en bewustzijn genereert. Echt gezien en op waarde geschat worden, al is het maar door een paar mensen binnen de organisatie, maakt je werkdag leuker en lichter!

Dat wat je denkt dat een ander denkt, denk je zelf. Dat echt gaan zien, voelen en ontdekken in je leven maakt
Vrij! 

Maakt leven speelser en lichter, geeft je toestemming om te flirten met alles en iedereen die je levenspad kruist. 

Het leven wil geleefd maar wacht geduldig tot het nee, de mitsen en de maren, van interne dialogen raken uitgepraat. 

Worden vervangen door een stilte, die je in je hart echt raakt. Een hart dat ja zegt tegen leven, los van plannen die al zijn gemaakt. 

Zien, voelen en ondekken dat wat je denkt dat een ander denkt, je zelf denkt maakt 
Vrij!

Vandaag sprak ik een tachtig jarig echtpaar met wat gezondheidsrisico’s. Hij had een uitgesproken wens om nog een keer op vakantie te gaan naar Texel…..Maar de kinderen vinden dat niet zo’n goed idee….want stel nou dat er wat gebeurd….er is daar geen ziekenhuis… 
en hoe gaan we er komen vult zijn vrouw aan….want zover kan je zelf niet meer rijden. Goed bedoelde bezorgdheid en goede intenties…

Of is hier ook iets anders aan de hand? Leidt het denken over rampscenario’s tot een diep gevoelde angst om te verliezen……een angst die zo echt lijkt dat we er onrustig van worden en maar beter het zekere voor het onzekere nemen …… onze dierbaren adviseren om thuis te blijven…… 

Als je gaat zien en ervaren dat we leven en alleen ons denken kunnen beleven kan er ruimte onstaan voor andere perspectieven. 
Kan het zomaar zijn dat je aanbiedt om je ouders naar Texel te rijden. Je hoofd de risico’s vertaald naar kansen om iets moois te gaan beleven, vanuit een diep besef dat het leven geleefd wil worden. En mocht het dan toch anders lopen je er of een goed verhaal aan overhoudt omdat je met een helikopter wordt opgehaald ….of je je laatste adem uitblaast midden in een mooie beleving van het leven…..

Wanneer angst om te verliezen plaatst maakt voor het sluiten van vriendschap met onze vergankelijkheid, opent zich een ruimte van onbegrensde mogelijkheden….