Blog

Weten wie iemand is, ontmoeting, contact, oprechte nieuwsgierigheid naar het verhaal van de ander. Een goed wat steeds schaarser lijkt te worden in een wereld waarin mechanische systemen, protocollen en richtlijnen worden omarmd als voedsel voor een gevoel van grip en controle. Ze zaaien angst voor chaos en vermenigvuldigen daarmee zichzelf. Scheppen een illusie die de waarde van ontmoeting en het gekend zijn ontkracht en vervangt deze voor gestandaardiseerde vinkjes, hokjes en stroomschema’s. De menselijke maat is een taal die ze vaak slecht of niet verstaat.

Waar Leven en menszijn onvoorspelbaar en continue aan verandering onderhevig is, hechten mechanische systemen aan maakbaarheid en continuïteit. En daarmee blijkt het met regelmaat een slecht huwelijk. Een relatie waarin het eigen geluk (of lees eigen werkzaamheid) afhankelijk wordt gemaakt van het gedrag en de verwachtingen die je hebt van de ander of het Leven zelf. Zolang deze matchen lijkt er niet zoveel aan de hand maar o wee als deze te ver uit elkaar gaan lopen. Dan gaan poppen dansen op een veld met te weinig speelruimte die sommige de adem beneemt.

Diversiteit en medemenselijk komt onder druk te staan en wordt afhankelijk van gekend zijn. Weten wie iemand is beïnvloed de beslissingen om uitzonderingen te maken voor dat wat het mechanische systeem als uitkomst geeft. Maar wat als je ongekend blijft? Behandeld wordt als een uitkomst zonder relatie, zonder ruimte voor jouw verhaal?

Mechanische systemen, ik heb er een haat – liefde verhouding mee. Hou van ze zolang ze een praktische hulpmiddel zijn. En ze maken me verdrietig en boos als ze zonder relatie, zonder verhaal een oordeel vellen en daarmee kansen vermorzelt in plaats van speelruimte creëert.

Laten we elkaar vooral blijven kennen, ontmoeten, luisteren naar elkaars verhaal als mechanische systemen, protocollen en richtlijnen te kort schieten. Recht doen aan wie jij bent, recht doen aan samen mensZijn 🧡

Sei-zoenen

Elke keer als ik door het raam naar buiten kijk staat ze er. Met haar rood, oranje, geel kleurt ze de dag. Sommigen hebben een hekel aan haar goud wat dwarrelt in de wind en stoepen, opritten en gemaaid gras van natuurlijke confetti voorziet. Bezems, harken en bladblazers zuchten onder dit zich steeds herhalende verhaal.

Tot er een kale tijd aanbreekt waarin haar vertakkingen tijdelijk zichtbaar zijn. Er  soms een laagje ijs of sneeuw op rust. Er alleen nog door gesloten ramen en deuren naar haar wordt gekeken. Van buiten zou je haast gaan denken dat ze is gestorven maar van binnen Leeft ze door.

Bereidt zich voor op het moment dat de dagen verzachten en ze wakker wordt gekust door het groen van nieuw fris blad.
Leven mag weer stromen, opent deuren en ramen en brengt levendigheid terug in de straten en stoepen om haar heen.

De takken zijn blij met hun groene beschutting als de zon weer steeds vaker en feller schijnt. Ze glimlacht om het afwisselende geluid van te nat, te heet, te droog. Geluid wat zich als vanzelf laat horen naast het genieten van de warmte en het licht van lange dagen. De warmte en de zon die haar blad  weer laten kleuren als de nachten langzaam tijd afsnoepen van die dagen.

Onverstoorbaar kust ze de seizoenen en leeft voor hoe meebewegen en overgave aan een natuurlijk ritme van verlies en vernieuwing steeds weer nieuwe kansen biedt. Hoe vorm steeds veranderd. Leven haar tijdelijkheid en eeuwigheid elke dag laat zien in de sei-zoenen 🧡

Vergelijken is het begin van alle lijden las ik ergens. Een zinnetje wat blijft hangen en uitdaagt om op door te mijmeren.

Want kunnen we wel samen Leven zonder te vergelijken? Gaat dat niet bijna als vanzelf en is het niet juist het opmerken van verschillen die zorgen voor kleur en Levendigheid in de wereld? En wat zien we dan nog als we stoppen met vergelijken?

De vindtocht naar gelijkgestemden is alleen mogelijk vanuit de verschillende perspectieven van gelijk- en niet gelijkgestemd. In een orkest leidt dit verschil tot een zachte streling of juist pijn aan de oren.

Vergelijken lijkt een menselijk gegeven, je zelf kunnen zien door de ogen van de ander kan verrijken of onzeker maken. Het verschil volgt pas als er een oordeel aan toegevoegd wordt door jezelf of de ander. In dat oordeel wordt beter en slechter geboren. Meer en minder, goed en fout. Jij bent oké en ik ben niet oké of andersom. Het kan een mechanische in gang zetten  om voorbij jezelf te willen voldoen aan verwachtingen van een ander of de ander aan die van jou. Op dat moment wordt onvoorwaardelijke Liefde en contact voorwaardelijk. Vergelijken het begin van alle lijden.

Als we een paar stappen terug doen naar het opmerken en herkennen van verschillen zonder hier iets aan te willen veranderen, wordt vergelijken ineens een prachtige gids van het Leven zelf. Daagt ze uit nieuwsgierig te blijven, open te staan en te willen leren van wat we zien in de ogen van de ander. Kan het zomaar zijn dat het oordeel weg valt omdat we gaan doorzien dat alle verschillen uit dezelfde bron komen. Anders en één zijn tegelijkertijd.
Wordt vergelijken een spel van verwonderen en het begin van alle leiden

🧡