Sei-zoenen
Elke keer als ik door het raam naar buiten kijk staat ze er. Met haar rood, oranje, geel kleurt ze de dag. Sommigen hebben een hekel aan haar goud wat dwarrelt in de wind en stoepen, opritten en gemaaid gras van natuurlijke confetti voorziet. Bezems, harken en bladblazers zuchten onder dit zich steeds herhalende verhaal.
Tot er een kale tijd aanbreekt waarin haar vertakkingen tijdelijk zichtbaar zijn. Er soms een laagje ijs of sneeuw op rust. Er alleen nog door gesloten ramen en deuren naar haar wordt gekeken. Van buiten zou je haast gaan denken dat ze is gestorven maar van binnen Leeft ze door.
Bereidt zich voor op het moment dat de dagen verzachten en ze wakker wordt gekust door het groen van nieuw fris blad.
Leven mag weer stromen, opent deuren en ramen en brengt levendigheid terug in de straten en stoepen om haar heen.
De takken zijn blij met hun groene beschutting als de zon weer steeds vaker en feller schijnt. Ze glimlacht om het afwisselende geluid van te nat, te heet, te droog. Geluid wat zich als vanzelf laat horen naast het genieten van de warmte en het licht van lange dagen. De warmte en de zon die haar blad weer laten kleuren als de nachten langzaam tijd afsnoepen van die dagen.
Onverstoorbaar kust ze de seizoenen en leeft voor hoe meebewegen en overgave aan een natuurlijk ritme van verlies en vernieuwing steeds weer nieuwe kansen biedt. Hoe vorm steeds veranderd. Leven haar tijdelijkheid en eeuwigheid elke dag laat zien in de sei-zoenen 🧡