Categorie: Mijmeringen

Speelsheid, wat bedoel jij daar eigenlijk mee? Mooie vraag en ik waag een poging een tipje van de sluier op te lichten.

Speelsheid is open staan voor dat wat zich aandient. Nieuwsgierig en onbevangen ook als dat spannend is en oude conditionering proberen je te beschermen door er van weg te gaan in plaats van het aan te gaan.

Speelsheid is genieten van het proces zonder te hechten aan de uitkomsten. Bewegen in de ruimte van het (nog) niet weten en vertrouwen hebben. Omdat juist in die ruimte oneindig veel onondekte kansen en mogelijkheden liggen.

Speelsheid is improviseren, spelen, bewegen vanuit steeds opnieuw contact maken, afstemmen en verbinden. Jezelf verrassen en verbazen doordat je ineens iets doet wat je al heel lang niet meer gedaan hebt. Een blunder met de groep deelt waar jezelf ook ineens smakelijk om kunt lachen.

Speelsheid is je vanuit intuïtie mee laten voeren met wat in het moment gezegd of gedaan wil worden. Zonder doelgerichte analyse of al vastgezet plan.

Speelsheid is terug naar je ware natuur, terug naar hoe je als kind een hut bouwde met wat er voor handen was. In het bos takken en bladeren en in de huiskamer tafels stoelen en het plaid wat op de bank lag.

Speelsheid is eens een andere weg naar huis te kiezen. Een door kinderen getekende hinkelbaan gewoon ff hinkelend meepakken, of er zelf één gaan tekenen. Letterlijk weer gaan spelen, voelen (her)ontdekken en ervaren hoe het ook alweer was toen je nog onbevangen en vol verwondering in het Leven stond.

Speelsheid geeft energie en maakt Leven moeitelozer op lichte en op donkere dagen.

Speelsheid IS………🧡

kus de
zon omarm
het licht

streel de
wind op
je gezicht

straal de
zon verwarm
je huid

omarm jezelf
en ben
de bruid

🧡

Met een Liefmans peach, een nieuwe variant van dit fruitbiertje duik ik in een schommelstoel op het terras van de strandbar. Op het tafeltje ligt een kaartspel, een pakje sigaretten en een aansteker. Even later verschijnt de eigenaar.

Een ‘gladde jongen’ is de eerste reactie van mijn brein gevolgd door een impuls van pas op kijk uit. Voorbij deze eerste geconditioneerde reactie zie ik iemand met een vriendelijke uitstraling die me toelacht en mijn keuze voor de schommelstoel meteen lijkt te begrijpen.

Hij heet Joseph woont in Frankrijk en spreekt net iets meer Engels dan ik Frans, wat blijft steken bij oui en non. Ik wijs naar het kaartspel en zie het enthousiasme in zijn lichaamstaal. ‘I am a magician’ zegt hij en daagt me uit een kaart te trekken.

De komende twintig minuten word ik meegevoerd in a mindfuck waar ik werkelijk niets van begrijp. Ik trek kaarten, geef ze ongezien terug, ze verdwijnen in de stapel en hij tovert mijn kaart weer tevoorschijn. Hij doet alsof hij het spel opeet om daarna een in vierengevouwen schoppen vier die ik uit de stapel had getrokken weer uit te spugen. Hij vraagt me beide handen voor me uit te steken en als een vuist te sluiten. Hij strooit wat as op de bovenkant van mijn rechterhand, vraagt me een wens te doen en het er weer af te blazen. Als ik mijn handen open vind ik de as terug in de vuist van mijn linkerhand. Het is alsof ik in een aflevering van illusionist Victor Mids ben beland.

Onze woordarme ‘magic play’ brengt ons beide plezier en blijkt een laagdrempelige manier van contact maken, afstemmen en verbinden. Het wakkert nieuwsgierigheid aan en overbrugt de taalbarrière. Het lukt ons uiteindelijk met handen voeten en het beetje Engels om wat meer van elkaar te weten te komen.

En zo blijkt dat voorbij het eerste oordeel van ‘gladde jongen’, hij ook gewoon een mens is met een verhaal wat hem vandaag naar de strandbar brengt. Geeft spelen en delen ons beide een bijzondere ervaring en een plezierige middag. Wordt onbevangenheid en nieuwsgierig beloond met magic en een verhaal waar ik nog steeds met een glimlach op mijn gezicht aan terugdenk 🧡

Twee spelletjes zijn favoriet. Alleen met een bal in zijn bek blaffend door de branding rennen. En samen ‘klootschieten’, ik gooi de bal over de zandvlakte en hij gaat er met wapperende oren als een speer achteraan. Bewaakt de bal tussen zijn voorpoten en kijkt verwachtingsvol hoe ik in slakkengang nader voor een volgende worp;)

Hij laat zich maar zeer beperkt afleiden door geluid van krijsende meeuwen, geschreeuw van bazen met loslopende honden en de met schepjes rond zwaaiende kinderen. Zijn focus ligt op gooien, rennen, en wachten op de baas om het spel voort te zetten.

De branding is ‘zijn liveguard’ (strandreddingsdienst) om grote of opdringerige honden van zich af te schudden. Hij durft er net iets dieper in te duiken dan de meeste van zijn soortgenoten. Ze haken af, waarna hij het spel van ‘klootschieten’ weer kan hervatten.

Hij leeft in het moment, dealt op eigen wijze met wat er op zijn pad komt, schudt het van zich af en gaat door met de bedoeling. En ik? Ik probeer zijn voorbeeld te volgen en speel het spel graag met hem mee 🐾🐾🧡

Billenkar

Ze is al twee jaar niet meer in Nieuwpoort geweest. Door haar sciliose gaat lopen steeds moeizamer en wordt alleen op pad gaan spannender. Dan gaan we toch samen en huren een billenkar? Want zo heet een Piet Plezier aan de Belgische kust.

Als we de pier op willen fietsen zien we een bordje staan dat het niet mag. Mooi moment om de ‘Riek’, methode weer eens af te stoffen. Jaren heb ik samen met haar kampen gedraaid met steeds terugkerende vragen als: gaan we een vergunning aanvragen of betalen we de boete? Vragen we of we fik mogen stoken of laten we het vuur in de bak van de bbq een beetje uit de hand lopen? Het werkt bijna altijd zo dat na ruim twee uur fik stoken de bewaking komt zeggen dat dit niet bedoeling is. Wij zijn begripvol, zeggen sorry dan maken we het uit, én hebben ondertussen al twee uur lol gehad en met vuur gespeeld.

Zo ook vandaag, het plezier wat we hebben werkt besmettelijk en er wordt vooral begripvol ruimte gemaakt voor de grijze koppies in de billenkar. Of ze hebben niet zoveel vertrouw in mijn stuurkunsten, dat kan natuurlijk ook;)

We halen het einde van de pier zonder aangesproken te worden. En gezien er maar één weg terug is, is de ‘Riek’ methode, ook vandaag weer geslaagd. Een methode die voorkomt dat mensen nee moeten zeggen op een vraag terwijl ze eigenlijk ja willen zeggen…..maar volgens de regels mag dat niet…Ook niet als dat betekent dat ze het einde van de pier waarschijnlijk nooit meer gaat halen.

De ‘Riek’ methode geeft speelruimte om overtredingen van regels door de vingers te zien, of er overheen te kijken. Het juiste moment te kiezen om tot handhaving over te gaan, als het plezier haar hoogtepunt reeds heeft bereikt. In een wereld met steeds meer regels is ze nog steeds goud waard blijk ook vandaag weer uit de stralende blik en het vrolijke gezang tijdens de tocht op de billenkar 🧡

Ze zijn nog niet ingestapt of de kleine wurmt zich uit de buggy. Naast mijn zitplaats is een opstapje waar je staand naar buiten kunt kijken. Een uitnodigende blik in zijn richting is voldoende om zijn ogen te laten schitteren. Een moment later staat hij naast me, zijn handen en neus tegen het raam gedrukt. Mijn hand in zijn rug om te voorkomen dat hij zijn evenwicht verliest in de schommelende tram.

Enjoy Live
Feel Good
Have Fun

Het staat op de rug van de kleine onbekende man. ‘Veel mensen hé ‘ zegt hij wijzend naar de drukte om ons heen. Zijn onbevangenheid, de helder blauwe ogen waarmee hij me zonder enige terughoudenheid recht aankijkt ontroeren en toveren een grote lach om mijn gezicht. Vol vertrouwen leunt hij tegen mijn hand als de tram een bocht maakt.

Zo vanzelfsprekend als contact gelegd, wordt ze ook weer verbroken op het moment dat de tram stopt. Zijn aandacht weer nodig en gericht op uitstappen voor een speelse dag aan zee.

De glimlach van dit klein ontmoeten neem ik mee mijn dag in en hoop dat de kleine man zijn onbevangenheid mag behouden. Dat hij ook als het T-shirt hem straks niet meer past nog steeds de boodschap van enjoy live, feel good en have fun in ere houdt als kado van het Leven voor zichzelf en zijn omgeving 🧡

‘Kunnen we liefhebben als we nooit geleerd hebben hoe te verliezen’, een prachtige zin uit een post van Nic die me raakt.

Leven is een aaneenschakeling van verliezen, elk moment opnieuw omdat elk moment haar vergankelijkheid al van nature in zich draagt. Geen enkel moment ooit hetzelfde zal zijn of opnieuw als een zelfde moment kan bestaan.

Kleine kinderen weten en voelen dit nog als geen ander, gaan nog spelend op in het Leven en bewegen zich moeiteloos door het woud van natuurlijke menselijke ervaringen. Huilen als er gehuild wil, lachen als er gelachen wil. Vallen als er gevallen wil en staan gewoon op om het opnieuw te proberen.

Voelen de koude hand van hun overleden oma, zeggen haar gedag, geven misschien een laatste liefdevolle kus en vragen: mag ik nu weer verder spelen?

Afleren hoe te verliezen voedt angst om te Leven. Een aangeleerde angst die vaak leidt (en lijdt) tot steeds meer denken over hoe het Leven zou moeten zijn. Een podium geeft aan streven, presteren, beschrijven hoe een succesvol leven en relaties eruit moeten zien en zo een illusie van maakbaarheid creëren.

Een beeld schetsen waar we vervolgens aan proberen te voldoen en daarmee vaak onbewust het spelende kind in onszelf, wat van nature al weet hoe het werkt, in de steek laten.

Opnieuw leren spelen en opgaan in het Leven is een oefening in de kunst van het verliezen. Jezelf de tranen gunnen omdat ze een ongekende kracht in zich hebben om weer op te staan en het opnieuw te proberen. Gaan voelen en beseffen dat niet de doelen en het resultaat tellen maar of je de weg er naar toe als ‘spelen’ of als ‘moeten’ ervaart. Of je het Leven als een strijd ziet of een onbekend pad wat uitdaagt haar ongekende mogelijkheden te verkennen.

Net als de zon die elke dag opnieuw het spel met licht en wolken speelt en daarmee altijd weer een beetje anders kleurt als ze opkomt en ondergaat. Leren hoe te verliezen wordt zo weer leren Leven en spelen vanuit je ware natuur 🧡

“Sterven is verhuizen naar het hart van de mensen die je dierbaar zijn “

Prachtige zinsnede van Manu Keirse en een liefdevol houvast omdat we allemaal te maken hebben met verlies en rouw.

Zo tegen het einde van het jaar, tijdens de feestdagen, kan gemis de kop op steken. De lege stoel aan het kerstdiner en de gemiste knuffel als vuurpijlen de hemel kleuren.

Sterven doe je niet ineens maar iedere dag een beetje, we nemen iedere dag opnieuw afscheid van iets en dat kan vergankelijkheid en sterven in een ander perspectief plaatsen. Het dichterbij het Leven brengen, of anders gezegd, het als onderdeel van het Leven gaan zien en voelen. Want de momenten van vandaag zijn de herinneringen van morgen.

Er is maar één keer een eerste schooldag, je proeft een perzik maar eens in je Leven voor de eerste keer. De eerste zoen, de eerste autorijles, de eerste dierbare die overlijd. De spanning, de verrukking, de verliefdheid de blijdschap, het verdriet en de pijn. Het besef dat we in een constante beweging van Leven en sterven Leven. Van verwelkomen en afscheid nemen. Van ergens naar toe Leven en terugblikken op die menselijke ervaring.

Alles is vloeibaar, wij komen en wij gaan. Wat een troostrijke gedachte kan het dan zijn dat het Leven altijd doorgaat: vorm verliest en opnieuw vorm krijgt. Ervaringen en herinneringen verhuizen naar ons hart, en harten van de mensen die ons dierbaar zijn. We dankbaar mogen zijn voor iedere dag dat het Leven door ons heen stroomt. We mogen genieten van nieuwe, blije, verdrietige, pijnlijke en mooie momenten, er herinneringen van mogen maken voor de harten van morgen.

🧡