Je geen houding weten te geven……… Hier liggen vaak gevoelens van onzekerheid, er niet bij horen, grip verliezen of angst om (opnieuw)te falen onder. Daarmee ook heel veel denken over wel niet goed genoeg zijn gebaseerd op het kijken door de ogen van een ander, en denken te weten wat daar gezien wordt. Uit zelfbescherming gooien we er bewust of onbewust wat nonchalance overheen, we worden over-assertief of trekken ons juist terug en klappen dicht. Allemaal manieren om om te gaan met onzekere gevoelens over wat wij denken dat de ander over ons denkt. Manieren om gedachtenstormen te beteugelen, een ultieme poging er grip op te houden……..
Deze houdingen worden met een beetje pech door de ander weer gezien als niet professioneel of ongepast.
Goed bedoelde feedback gegeven…… zelfbescherming ontmanteld…voor je het weet blijf je naakt, kwetsbaar met een hoofd met nog meer onzekere en angstige gedachten achter……het is wéér niet gelukt…menszijn voelt vaak rete- ingewikkeld!
Maar wat nu als er helemaal niets mis kan gaan. Dat we alleen maar een menselijke ervaring hebben. Het alleen onze eigen films zijn waar we naar kijken, een creatie van vaak onbewust denken, geprojecteerd en voorzien van special-effects door bewustzijn.
Als we gaan zien dat we leven en alleen ons denken beleven en voelen. Gaan zien hoe vloeibaar denken is en je dit in je eigen leven gaat herkennen, maakt dat denken als vanzelf haar geloofwaardigheid verliest. Je wordt minder bang voor menselijke ervaringen die het leven samen met denken en bewustzijn continue genereren. De behoefte aan zelfbeschermend gedrag en het ontmantelen ervan valt als vanzelf weg. Je bent al precies goed zoals je bent, inclusief de onzekerheid en angst die zo echt lijkt dat je het letterlijk voelt in je hele lijf. Oprechte nieuwsgierigheid naar de film van jezelf en de ander is dan nog de enige passende houding, eentje die je door het leven zelf wordt ingegeven.