Bevroren water vindt houvast op takken en twijgjes. Het bos wordt voor even een witte magische plek van serene stilte die alleen af en toe wordt onderbroken door een kwetterende vogel.
Terwijl ik vertraag om de schoonheid van dit tafereel in me op te nemen rent mijn viervoeter voor me uit om daarna weer achter te blijven en zijn neus in een met sneeuw bedekte struik te steken.
De stilte voelt als een warme deken terwijl mijn onbedekte handen tintelen in de koude lucht. Ik kan de sneeuw zien smelten als ze van de takken valt en voor mijn voeten landt, om daar nog heel even als kleine witte streepjes op de weg te blijven liggen.
Een dag waarop witte sneeuw de vergankelijkheid van alles voorleeft én ons uitnodigt er voluit van te genieten omdat je niet weet hoe snel het voorbij is 🧡