Ik las een mooi artikel, ‘ praten over vriendschap en liefde in de zorg’, geschreven door Rob Jacobs. Vriendschap, liefde, nabijheid en seksualiteit is een basisbehoefte van ieder mens. Tegelijkertijd zijn het onderwerpen die we niet zo snel met elkaar bespreken Het geeft soms een ongemakkelijk gevoel.
Maar waar komt dat ongemakkelijke gevoel nu eigenlijk vandaan? Zou het zo kunnen zijn dat er heel veel denken mee gemoeid gaat…wat deel ik wel, wat deel ik niet…. aangeleerde regels over afstand en nabijheid, schaamte en eigen onzekere gevoelens……en dan levert het huidige metoo tijdperk vaak onbewust nog veel meer denken op.
Voor je het weet raken basisbehoefte van ieder mens ondergesneeuwd door protocollen, regels en gedachtenstormen.
Wordt de stem van gezond verstand en innerlijke wijsheid in de kiem gesmoord.
Regeert de angst en uit handelingsverlegenheid en onzekere gevoelens redden we onbewust en onbedoeld liever ons vege lijf…dan te voorzien in een basisbehoefte, van onszelf en van mensen die hiervoor afhankelijk zijn van begeleiders in de zorg……..
Als we weer vaker gaan zien dat het leven inside-out werkt, we leven en dat we ons denken beleven, komt er misschien weer vaker ruimte voor een oprechte knuffel.
Komt er weer een tijd dat we beseffen dat oprecht menselijk contact met elkaar heel natuurlijk is en niet te vangen in regels, protocollen, afspraken en richtlijnen.
Dat het leven, en de innerlijke wijsheid die in iedermens huist, zelf precies weet wat op welk moment gepast en niet gepast is. Een wijsheid van het leven zelf, die voorbij het denken ligt en bestaat uit pure liefde.