Als derde kind opgroeien in een gereformeerd gezin met een aangeboren afwijkend perspectief op samenleven, maakt buitensluiting voor mij invoelbaar. Waar ik twee keer per zondag in mijn spijkerbroek naar de kerk mocht, groeide ik op in een omgeving waar door veel kinderen op zondag ‘zwarte kousen’ gedragen werden. Die zijn van de zware kerk leerde ik als kind, …….wat suggereerde dat ik dan dus van de lichte kerk was;)
Zwaar, licht, gereformeerd, hervormd, vrijgemaakt, katholiek, moslim, boeddhist of hindoe…….de essentie, en daarmee het gevaar op ‘sociale doodstraf’, zit hem in het gegeven dat het belangrijk wordt gevonden dat men collectief hetzelfde denkt……..
Dat afwijkend denken als een bedreiging wordt ervaren voor het collectief ……niet past in de geconditioneerde denkkaders. Het in plaats van nieuwsgierigheid angst oproept en we vanuit angst geneigd zijn het te elimineren….
Dit mechanische is niet behouden aan religies maar herkenbaar in alle facetten van de samenleving…binnen families, bedrijven, scholen, vriendengroepen….
Dit mechanisme leidde bij mij onbewust tot gevoelens van afkeuring, niet kunnen voldoen aan verwachtingen…..nergens echt bij (willen) horen….me nergens echt (en tegelijkertijd overal) thuis voelen.
Tot ik ontdekte dat het outside-in mechanismen zijn….misverstanden, omdat wat er buiten in mijn omgeving gebeurd nooit verantwoordelijk is, of schuld heeft aan hoe ik me voel…..
Omdat het leven altijd inside-out werkt, wij mensen alleen ons eigen denken over situatie kunnen beleven.
We zelf allemaal vormen van leven zijn, unieke andersdenkende mensen…..
Dat het dus onmogelijk is om collectief hetzelfde te denken….een illusie.
En als er dan al een ‘sociale doodstraf’ voor andersdenkende zou bestaan, die dan weer wel collectief is;)