“Als je het antwoord al weet is het minder leuk om met een vraag te spelen ……”
En in het spelen met vragen voorbij goede en foute antwoorden ligt een veld vol verbeelding en verwondering op je te wachten……
Waar komen herinneringen bijvoorbeeld vandaan, en van wie zijn ze eigenlijk?
En natuurlijk zijn er vast wetenschappers die hier een antwoord op proberen te vinden. Maar hoe leuk is het om je eigen gedachtenkronkels eens gewoon te volgen om te kijken waar je uit komt.
Dan zouden herinneringen ineens een soort memory spel van het Leven kunnen worden. Kaartjes die ergens rondzweven en vanzelf omdraaien bij het horen van een geluid, het zien of maken van een beweging of een haakje in een verhaal wat een ander aan je verteld. En dat er dan bij iedere keer dat ze opploppen in het moment een stukje wordt toegevoegd, overschreven of aangepast.
Dat daarmee een volgende keer als de herinnering opplopt hij net even anders is geworden. Herinneringen daarmee heel subtiel hun persoonlijkheid verliezen omdat hoe vaker ze gedeeld worden met anderen er steeds ook weer een stukje van dat samenzijn aan wordt toegevoegd.
Herinneringen daarmee veranderlijk zijn en veel eerder een collectief als een individu karakter hebben. Dat er samen om gehuild en gelachen mag worden omdat ze ons alleen in bruikleen gegeven worden.
Het voedsel is voor menselijke ervaringen die in ieder moment weer net even anders zijn. Ze bij het spel van het Leven horen wat voorbij goed en fout, waar of niet waar gewoon geleefd wil worden.
✨️🧡