Spellen en spelen het scheelt maar één letter. Een letter die ik jaren lang zo serieus heb genomen dat ik alle lol in schrijven verloor. Vorm die gevoed door mijn omgeving altijd won van inhoud.
Pas toen ik de vorm met een korreltje zout ging nemen ontstond er plezier in spelen met spellen en betekenissen. Kwam er als vanzelf speling om vorm te laten ontstaan buiten de ooit bedachte regels.
En nog steeds buitelen de d’s en de t’s soms over elkaar heen waardoor ze niet altijd op de goede plek landen. Gaat mijn hoofd sneller dan mijn vingers kunnen typen en valt er wel eens een letter weg die dan vervolgens bij nalezen ook nog over het hoofd wordt gezien.
En wat die goede plek voor letters om te landen betreft is het grappig om te zien dat deze enkele kilometers verderop over de grens met België zowiezo heel anders landen. “Moest het niet lukken dan….” is daar heel normaal en gangbaar taalgebruik.
Moraal van het verhaal: mezelf toestaan om ‘fouten’ te maken en te spelen met spellen geeft plezier en speling aan spelling. Volg je het nog 😉🧡