Fiksen

We denken vaak dat iets gefikst moet worden. Toegeven dit werk heel goed als je auto stuk is, je je been hebt gebroken of de sleutel afbreekt in het slot van de voordeur.

Als het om menselijke ervaringen gaat is het een ander verhaal. Zeker als er angst, boosheid of verdriet in het spel is willlen we graag fiksen. Vaak onbewust en verstopt in goed bedoelde opmerkingen en adviezen. Slik je wel vitamine D? Sport je wel genoeg? Ben je al buiten geweest vandaag? Eet je wel gezond?

Intenties zijn goed maar als we heel eerlijk naar ons zelf kijken is er dan niet wat anders aan de hand? Vinden we het soms moelijk om de angst, de boosheid en het verdriet van de ander te verdragen? Voelen ons machteloos, gunnen de ander beter, hebben het met de ander te doen, zeker als het een dierbare betreft……En als we de ander niet kunnen fiksen blijven we zelf ook met nare gevoelens achter waar we eigelijk vanaf willen…..

Maar wat nu als er niets te fiksen valt, omdat er niets stuk is. Niet bij de ander en niet bij jezelf. Dat we allebei al helemaal heel zijn. Alleen rond dwalen in gedachtenstormen waardoor er even geen helder zicht is. Een storm die bestaat uit bang, boos, verdrietig, machteloosheid, verzet met wat het leven op dit moment te bieden heeft. Je gelooft dat er een oplossing ligt, iets gefikst kan worden met denken en nog meer denken en nadenken over ……..
Het neemt alle ruimte in je hoofd in beslag en ook je lichaam geeft signalen af, het gaat niet goed…..

…..tot er iets gebeurd of iemand iets zegt waardoor je andere gedachten krijgt of gedachten wegvallen, de storm gaat liggen. Er komt weer ruimte voor nieuwe perspectieven. Je hoort de zachte stem van je innerlijke wijsheid weer door alle tumult heen fluisteren dat het goed komt. Dat het al goed is.